Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

καμπυλότητες 2017.Α'

"καμπυλότητες". © 2015 γ.κ. (με συμπληρώσεις κειμένου στις 1/1/17)
Αν ήξερε ο Θεός πόσο πολύ με τρομάζει ο θάνατος, θα με έκανε αθάνατο! Είπε μια ψυχή στο ψυχρό δωμάτιο του καλοκαιριού μου! Μετά ήρθε η αγάπη, ο έρωτας, ο φθόνος, η καταστροφή! Το μίσος και ο χωρισμός! Μετά όλα έγιναν όπως πριν! Ο δρόμος, η διαδρομή, οι σκοτεινιές! Φεγγάρια αναμνήσεις, θάλασσες προσμονές, ερείπια διαχρονικά, μια πορεία σε χρόνο προκαθορισμένο! Αντικριστά βλέμματα, σιωπηλά νεύματα, άπειρα καλώδια γεμάτα μικρές και μεγάλες στιγμές! Κάθε ανάσα και ένας αιώνας, κάθε αναπνοή και μία γεμάτη ζωή! Αποκόμματα ψυχικά διαθέσιμα στο κοινό. Να θαυμάσει, να ανακαλύψει, να δοξάσει στο τέλος αυτό που δεν ξέρει κανείς! Κτίζοντας λοιπόν τον τοίχο μας μέσα από την τεράστια σιωπή, πίσω από τις καυτές ανάσες του καλοκαιριού, διακρίνω ένα νεογέννητο λουλούδι στον βράχο! Πολύχρωμο τόσο όσο η ζωή μας, οι διαφορές μας, οι ελπίδες μας, τα κύτταρά μας! Αυτοδημιούργητο! Ανεπανάληπτο! Παγκόσμια ελπίδα, συμπαντική υπογραφή! Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα ποτέ! Κανείς δεν θα καταλάβει πάντα! Αν ήξερε ο Θεός πόσο πολύ το τρόμαζε ο θάνατος θα το έκανε αθάνατο! Είπε ο βράχος στον αιώνιο αγέρα! Μετά έπιασε μια βροχή, μια μπόρα ανήκουστη! Όλα χάθηκαν, τα παρέσυρε ένας ωκεανός φθόγγων, έγιναν κείμενα, σκορπίστηκαν στο πουθενά και οι ψυχές, και οι ανάσες, και οι αναπνοές... και είναι ακόμα μεσημέρι, και ο δρόμος μας καυτός και αυτεξούσιος! Ατομικός με κάτι μοναξιές σαν άγνωστο τραγούδι! Κανείς δεν το άκουσε ποτέ, ποτέ δεν θα το καταλάβει νότα! Λευκά και μαύρα αιωρούμενα μικρά αντικείμενα μόνο υπάρχουν και υπάρχουν και θα υπάρχουν παντού.Μόνο αυτά ξέρουν να μας πουν τα γεγονότα κανείς άλλος! Την άλλη μέρα, μετά από τα μελλούμενα,μετά από τα συμβάντα! Το άλλο πρωί, ίσως το άλλο μεσημέρι κάτω από τον καυτό ήλιο! Ίσως μας πουν!
---------------------------------------------------------------------------------------------------
 Τώρα η στεγνή παγωνιά και το μίσος ταξιδεύει στους αιώνες!Το κόκκινο αίμα δεν είναι του πάθους, το βρεγμένο πλακόστρωτο είναι διάδρομος προς τον Άδη. Πόσο πολύ χάλασαν τα όνειρα, πόσο πολύ δεν έζησαν τα κορμιά... βασανισμένα σώματα, έτοιμα για τον έρωτα, τον αιώνιο, τον διαχρονικό... Αν ήξερε ο Θεός ότι δεν έχουμε σωτηρία θα άλλαζε γαλαξία... θα έσταζε παγκόσμιο δάκρυ συμπόνιας... Καθώς τα χέρια έχουν στεγνώσει από την παγωνιά των καιρών, η απουσία σου βυθίζει το ακυβέρνητο πλοίο, την καρδιά που τόσα αντέχει, τα πάντα σείονται , κάποιο σύννεφο έφυγε και φάνηκε ξανά ο ήλιος, σύντομος, μελαγχολικός, απογοητευμένος! Ο ήχος έχει όνομα και μελωδία, χάραξε εσύ τον δικό σου δρόμο... μην κλείνεις τα μάτια, μην σφραγίζεις τα χείλη! Δεν έχω άλλη έξοδο παρά μονάχα αυτή της αγάπης για όλα!-
"καμπυλότητες" © 2015 γ.κ. (2/6/15)

54k/58k

54k/58k - © 2015 (με συμπληρώσεις κειμένου στις 22-25/9/2016)
Πρωινή σιωπή! Ξανά... Πίσω από το διαφανές τοίχο μιας κατεστραμένης εποχής δογμάτων και ιδεών! Ξανά... μέσα από λευκούς τοίχους και παραθύρια μισόκλειστα χάνομαι... Με την πρώτη ματιά διακρίνεις την φθορά του χρόνου! Μα όχι, η αλήθεια είναι άλλη! Αναγνωρίζεις αμέσως το αντικείμενο του πόθου σου! Το ζητάς πολύ, ξανά και ξανά, το ποθείς απλώνοντας κάθε σου κύτταρο να το αγγίξεις... Ο καυτός μας ήλιος διαχωρίζει την λευκή σάρκα από τα σπαρτά! Πράσινα, φουντωτά κλωνάρια μια άλλης ζωής, χαμένης στο ηχητικό πέρασμα του λόγου! Μας έκλεισαν σε λαμπερά παλάτια, σε κλουβιά με χρυσά πόμολα και πολυελαίους, μας ξεγύμνωσαν, μας φίμωσαν και μας παρέδωσαν στους εξεταστές μας, τους ιερούς, τους δήθεν αμόλυντους θύτες! Εμείς γυμνοί και απροστάτευτοι μα με ψυχή χορτάτη και όνειρα διαχρονικά, κοιτάξαμε πέρα από την φθορά του χρόνου, μακριά σε έναν ορίζοντα, με δρόμους λευκούς ντυμένους ροδοπέταλα, μουσικές ασύλληπτες για την ψυχή μας, ανάσες ευλογημένες, δημιουργήσαμε ζωή, κάναμε τέχνη την ζωή μας... πνιγήκαμε στον έρωτα... μεταμορφωθήκαμε υπέροχα! Έσμιξαν τα χέρια, οι ματιές, περπατήσαμε στην λεωφόρο, έγιναν ένα τα κορμιά, δακρύσαμε, και είδαμε χρώματα φωτεινά, και μυρωδιές Νιρβάνας και οινοπνεύματος νιώσαμε μιας άλλης πραγματικότητας! Ξαφνικά ανοίγω τα χέρια στο πουθενά εκλιπαρώντας να ζήσω, κοιτώ κάτω το τέλος μου, είμαι στο χείλος ενός γκρεμού, έξω, έξω στην άκρη και είμαι έτοιμος να βουτήξω στο κενό! Ελεύθερος θα έλεγα ως προς στιγμήν! Ασήμαντος μπροστά στο απέραντο γαλάζιο, στο καφέ χώμα της γης και το λευκό πέπλο του ουρανού! Θα αφήσω πίσω το μαύρο βαμβακερό σου ρούχο , εκείνο που όμορφα σκεπάζεις τα λευκά σου σημεία, εκείνα που με ταξίδεψαν, με χόρτασαν και με έκαναν να με πιστεύω! Και ξαφνικά πάλι σαν μια απρόσμενη καταιγίδα, ένας τυφώνας αναπάντεχος, στοβιλίζοντας με, με αρπάζει από το χείλος του γκρεμού και με προσγειώνει απαλά, (σοφτλυ θα έλεγε ο ξένος γραφιάς), στο αχανές γήινο, σιωπηλό διάστημα! Σε όνειρα και παραισθήσεις γλυκές, πολύχρωμα ζαχαρωτά και γλειφιτζούρια κάθε λογής να με γλυκαίνουν, γυρίζοντας με στην παιδική μου αθώα εποχή... Το τράβηγμα του χρόνου πίσω! Ονειροπαγίδα μιας ουτοπίας! Όνειρα γλυκά, αναγκαία, ονόματα αγαπημένα, καθημερινές στιγμές όμορφες που μας κάνουν να γελάμε ασύστολα... σαν δύο αθώα, μικρά ερωτευμένα παιδιά! Κάθε πρωινή σιωπή έχει την φωνή της, την ανάσα της, τις αισθήσεις που ποτέ δεν έπαψαν να κυριαρχούν μέσα μας... Πίσω από κόκκινα σατέν, μέσα σε πράσινα τοπία αγάπης και μίσους, δίπλα σε μαύρα μεταξωτά,και βαριά κόκκινα βελούδα αντικρίζω την λευκή σου αναπνοή, διακρίνω υπέροχες καμπύλες και πόρους που πάλλονται στο υπέροχο φωτεινό μας ξημέρωμα! Όλα γίνονται ένα και το ένα φαντάζει σαν εικόνα υπερυψηλής ανάλυσης που ξεπερνά τα 4k. Δεν θέλω ποτέ να πατήσω το οφ της εικόνας αυτής... ούτε καν το πόουζ... φοβάμαι πως θα χαθώ για πάντα στα άγνωστα μονοπάτια της τεχνολογίας... σου... της απέραντης μάθησης σου... καθώς θα μου τρυπάς το νυστέρι ερωτικά στην καρδιά μου... Και θα ξεχάσω και θα ξεχαστώ, και θα ρίξω τον κεραυνό της λήθης στα κουφάρια των νεκρών αγαπημένων ψυχών... Θέλω αύριο που θα ξημερώσει ξανά να πιω ένα γλυκό, ζεστό καφέ μαζί σου... και να έχει ήλιο... και αέρα δροσερό... να διαπερνά τις αισθήσεις και την επιδερμίδα μας... να νιώθω ανατριχίλες από τα χείλη σου, και γαργαλητά στο αυτί μου απ' την ανάσα σου και να ακούσω ξανά τα τζιτζίκια να τραγουδάνε για μας... θέλω ξανά η λευκή σου επιδερμίδα να τρέμει από την κάψα του δικού μας ήλιου... και η ματιά μου να σε διαπερνά απορροφώντας με!Τότε Θάνε που οι πλανήτες θα χαράξουν καινούργια πορεία στο σύμπαν ανεπιστρεπτί!...

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

το Καλοκαίρι 2016 της θλίψης πλακόστρωτο!

Καλοκαίρι του 2016 της θλίψης...

Η ζέστη και ο καυτός μας ήλιος καταπέλτης στις ψυχές μας... Δεν έχω ελπίδα να αναπνεύσω, μου έκοψαν την ανάσα, το χαμόγελο, την αυριανή μου μέρα! Να βουτήξω λοιπόν στην παγωμένη μου θάλασσα, να επαναστατήσω μέσα μου πρώτα, μετά να σπάσω τις πέτρες που με συνθλίβουν, με εξοστρακίζουν στις μοναξιές της ξένης γης... στους βρεγμένους πλακόστρωτους δρόμους, όπου η μυρωδιά του καφέ με μεθάει και με συντρίβει ασύστολα...

Η ζέστη λοιπόν, στην σάρκα μας, κάποιες φουσκάλες πάνω στην επιδερμίδα μας, η ζεστή επιφάνεια θλιμμένη γυναίκα μοναχική ύπαρξη... σιγοβράζουν τα θέλω μας, και ο καιρός άγονο μονοπάτι... διέξοδο στην απέραντη θλίψη μας... η πλεύση ενός καραβιού στην ουτοπία μας... Στα θέλω μας τα υπαρκτά, στα πιστεύω μας... στην ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία....

Η ζέστη και η ζεστή μας ανάσα συνοδηγός και ταξιδευτής στο αύριο... πόσο καυτό θανε το φετινό μας καλοκαίρι... κανείς δεν το έχει ακόμα προβλέψει...


Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

επίλογος Η'

-Πως περνάν οι μέρες σου ?
-Χάλια...
-Και οι νύχτες ?
-Δεν υπάρχουν νύχτες!Μόνο σκέψεις στις νύχτες, σκέψεις χωρίς νόημα, πότε πότε ακούω και Στόκα, έχει και αυτός μια θλίψη στα τραγούδια του, λυτρωτική!
-Μπορεί να σε λυτρώνει η θλίψη ?
-Αν τα έχεις όλα ναι, ή αν δεν έχεις τίποτα!Όλα είναι σχετικά!Ανάλογα τον καιρό, τις βροχές, τον ήλιο, την σκόνη από την Αφρική... ξέρεις...
-Καλά και μια που άρχισες να φιλοσοφείς για πες μου μπορεί να λυτρώνει η θλίψη έναν άνθρωπο ?
-Αφού με ξέρεις καλά γιατί με ρωτάς! Είμαι εγώ άνθρωπος ? Καλλιτέχνης είμαι με όνειρα... φευγάτος και τότε και τώρα... δεν ξέρεις πως διαφέρω από τους άλλους ? τους πεζούς, τους καθημερινούς...
-Ναι σωστά, φευγάτος, όπως πάντα!...
Και τι να έλεγα στον φίλο μου... πως γεννήθηκα λάθος... πως έζησα λάθος, ή πως θα πεθάνω ένα απέραντο λάθος! Και τι να έλεγα για την λύτρωση... από τι και από πού, πως και γιατί! Και αν έχω θλίψη, γιατί την έχω!Την είχα από πάντα ? Μήπως δεν ξέρω τι πάει να πει θλίψη, τι πάει να πει λύτρωση... αλλά τι ξέρω άραγε καλά ? Μάλλον δεν ξέρω τίποτα, αμπελοφιλοσοφώ, ως συνήθως, εγώ και ο γνωστός μου, Ο σταθερός καθρέφτης μου, απέναντι, εδώ μπροστά, μέσα στο άλλο δωμάτιο το σκοτεινό... με τους εφιάλτες μου, τις εμμονές μου, μαζί με το ζάρωμα του δέρματος, τους κρυφούς πόνους του κορμιού, και τις λιγοστές εναπομείναντες χρονικές άβολες περιόδους μου! 'Άλλωστε κανείς δεν διαλέγει που πως και από ποιους θα γεννηθεί! Απλά υπάρχει! Διανύει τον χρόνο με τις γνωστές μας παρενέργειες, τα αισθήματα, τα συναισθήματα και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα γεγονότα! Παράλληλα υπάρχει και το σύμπαν... και άλλα πολλά! Ο καιρός έφτιαξε πια.Δεν κρυώνουν τα πόδια! Δεν παγώνουν τα χέρια.Δεν ξέρω για τις ψυχές μας... Το μόνο που ακούω γύρω μου αυτή την γνωστή, την τεράστια, την λυτρωτική θεσπέσια σιωπή! Και την θλίψη απλά την βλέπω στην τηλεόραση, έτσι να λέω πως υπάρχω και γω. Να λέω πως υπάρχουν και χειρότερα. Πως να δημιουργήσω τέχνη, και αν μπορέσω ξανά, για ποιόν ?

"Επίλογος Η" γ.κ. © 12/4/2016

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016

επι.Ζ

Και τώρα τι ?
-Τι τι?
-Ε πως θα συνεχίσω ? τι θα κάνω ? με πρόδωσαν όλοι!
-Υπερβολικός όπως πάντα!Τόσα βιβλία διάβασες στην ζωή σου δεν σου έμαθαν τίποτα ?
-Άλλες εποχές τότε, υπήρχε δίψα για ζωή, για περιπέτεια... ξέχασες το ταξίδι στην Βιέννη με ωτοστόπ!Τα σχέδια για Ινδία... τα όνειρα για Αμερική μέσω Καναδά κιόλας, που ήταν εύκολη η πρόσβαση... 
-Κάποια έκανες πράξη, κάποια όχι! Έτσι είναι η ζωή δεν μας έρχεται όπως την σχεδιάζουμε!
-Πράγματι... τελικά τα βιβλία δεν κάνουν τον άνθρωπο... 
-Ούτε ο άνθρωπος ζει μόνο με βιβλία!Πρέπει να βγεις έξω να δεις, να ακουμπήσεις το χώμα... 
-Τρίχες αν είχα χρήματα όλα θα ήταν ιδανικά και όπως τα λένε τα βιβλία, και όπως ζουν κάποιοι χωρίς αυτά... και η ζωή θα είχε νόημα, ουσία, προορισμό!
-Δεν είναι πάντα έτσι υπάρχει και το απρόσμενο... μια αρρώστια για παράδειγμα!
-Τότε λοιπόν θα είχα έναν ευτυχισμένο θάνατο... με στυλ και ποιότητα!Φεύγω φίλε μου, φεύγω να πιάσω το χώμα του πρωινού, μετά να ταξιδέψω εκεί που δεν πήγα... δεν προλαβαίνω για πολλά, όσα προλάβω... Φεύγω από όλους σας... τους κίβδηλους, τους καθημερινούς... 
-Να φύγεις τουλάχιστον οργανωμένα, με ένα σμαρτ φον δυνατό, ένα λάπτοπ να τα λέμε στο skype... να μαθαίνω νέα σου... 
-Ναι με ένα σωρό λάπτοπ και πολύ χώμα, του πρωινού... Λες να προλάβω να δω τον ήλιο μέσα στο καταχείμωνο ?
Μπήκα στο αυτοκίνητο μου μόνος! Ο φίλος με κοιτούσε με απορία και προβληματισμό σαν να ήθελε να πει: "Ρε λες να κάνει καμιά τρέλα ? μπας και του σάλεψε?" Παλιόφιλος ήταν μαζί είχαμε κάνει τρέλες νεανικές, απερίσκεπτες θα έλεγα.. είχαν μεράκι όμως, και όταν πετύχαιναν το αποτέλεσμα ήταν γλυκό... πολύ γλυκό για να το ξανακάνουμε... Και έτσι τα γήινα χρόνια κυλούν.... σαν το ποτάμι μιας σιωπής... μιας ξεχασμένης ζωής... ένα φευγαλέο όνειρο... που κάποιες φορές ήταν εφιάλτης... Τώρα θα τα λέμε αλλιώς... οι καιροί άλλαξαν σκληρά και αδυσώπητα! πολλές οι ριπές που σκίζουν σάρκες μυαλά και καταστάσεις... Αν κρατάς ακόμα το όνειρο... μπορεί να την γλυτώσεις... αν το ξέχασες σε ξέχασε και ο Θεός! Ο δικός μας θεός ο άγνωστος φίλος... ο ανεξερεύνητος διπλανός μας! Και κάπου εκεί μέσα σε όλα αυτά κυκλοφορεί μια γυναίκα!Άπιαστη σαν λευκό άλογο άγριο ακυβέρνητο, μοναχικό!Κάθε ξημέρωμα περιμένω το επόμενο σούρουπο... όταν πέφτει το φως και αρχίζουν οι σκέψεις... Θα σας γράφω πολλά, τότε... στο σκοτάδι και στην σιωπή!Κάτι δικά μου! Κάτι πολύ δικά μου που τα μοιράζομαι με σας!

"Επίλογος Ζ" © γ.κ. 8/2/16

επι.Ε

Το ρόδι! Τι υπέροχος καρπός! Μόνο αυτό πίνω πια!
-Ωρίμασα και βλέπω αλλιώς τα πράγματα!
-Μήπως ωρίμασες αργά ?
-Ναι αργά, αλλά σταθερά...
-Και τώρα τι περιμένεις ?
-Τώρα πια τίποτα, έζησα όμως συγκλονιστικά ε!
-Άξιζε τον κόπο ?
-Για κάποιες στιγμές άξιζε... αλλά αν ξαναγεννιόμουν θα άλλαζα πάρα πολλά πράγματα στην ζωή μου! 
-Λίγοι το λένε αυτό ξέρεις...
-Ναι λίγοι, κάποιοι σαν και μένα ας πούμε, που ξέρουν ότι δεύτερη ζωή δεν έχει, που ότι κάνεις αμέσως γίνεται ένα παρελθόν χωρίς επιστροφή! Δεν πειράζει πάντα υπάρχει ένα τέλος μετά από μία αρχή ε!
-Πάντα φιλοσοφούσες χωρίς ουσία φίλε μου... πάντα!
-Ναι όντως, χωρίς ουσία, κατάλοιπα του παρελθόντος μάλλον!
-Μπα είναι να τόχεις, άμα δεν τόχεις νομίζεις πολλές φορές πως τόχεις...
Δεν του απάντησα άλλο, δεν άξιζε τον κόπο να συνεχίσω να φιλοσοφώ στο κατώφλι του 2016. Μέσα από το αυτοκίνητο σε μια διαδρομή ο κόσμος φαίνεται πολύ σύντομος και ανούσιος... Αποθηκεύεις καθημερινά ένα σωρό μικροπράγματα χωρίς να τα θέλεις... ανταλλάσσεις λόγια, λόγια, λόγια χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος... Έτσι για να ζεις, να λες ότι υπάρχεις στον χρόνο... και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι όλα κάποια στιγμή θα τα χάσεις, για πάντα!Τότε είναι που αναθεωρείς στιγμές, ζωές, και γεγονότα!Τότε όμως είναι πλέον αργά!
-Δηλαδή και τώρα που δεν πίνεις πια αλκοόλ τι νιώθεις ?
-Τίποτα δεν νιώθω, ποτέ δεν ένιωθα κάτι σημαντικό! Ότι ήπια και όσο ήπια απλά έγινε... η τύχη, η σύμπτωση, η στιγμή της εποχής... εμένα η οικογένεια δεν με σπούδασε πουθενά, δεν απέκτησα αυτό που λένε οι "άλλοι" παιδία" οι δικοί μου δεν είχαν... ούτε ήξεραν από αυτά... έγιναν τα γνωστά τότε, τα καθημερινά, τα τετριμμένα του τόπου μας... δυστυχώς δεν διαλέγεις γονείς... 
-Θάθελες να έπινες ένα ποτό τώρα, ? αύριο ?
-Όχι ποτέ ξανά, μεθάω με τις σκέψεις... μόνο με αυτές...
Ένας απέραντος δρόμος διασχίζοντας τον προσφέρει χρόνο για πολλές σκέψεις, χρόνο για αποφάσεις, για αλλαγές στην επιστροφή... προσφέρει και τον επίλογο σου... εξαρτάτε σε τι κατάσταση είσαι, και φυσικά πόσο καλά σου φέρεται ακόμα η άτιμη η ζωή... η ανούσια, η άτολμη στιγμή που διανύεις... ακούς τον θόρυβο από τις ρόδες και χάνεσαι... βυθίζεσαι σε σκέψεις, ανεκπλήρωτων ονείρων, και μεθάς, μεθάς... μέχρι θανάτου! 
Βέβαια εκτός από χυμό ρόδι πίνω και διάφορα γνωστά αναψυκτικά με διάφορες γεύσεις και πολλές υποσχέσεις, νομίζοντας ότι κάνω καλό στην υγεία μου... Προχωρώ, αναβαθμίζομαι, Εμ΄ τι νόμιζες... δεν είναι απλό, δεν είναι ούτε πολύπλοκο...ένα παραμύθι είναι η ζωή μας!

"Επίλογος Ε' " © γ.κ. 2/2/2016

επι.Δ

Επεισόδιο για πολλούς, για μύστες, και καθημερινούς! Πόρτες μεταλλικές,βαριές, μπαίνοντας το γκαζόν πράσινο, πλαστικό, καλοδιατηρημένο... σαν το αφεντικό, με τα τραβήγματα του, τα σκυλιά του, το προσωπικό οι σκλάβοι, οι προσταγές, και τόσα πολλά άλλα που όλοι γνωρίζουμε καθημερινά γύρω μας! Το αφεντικό είναι γυναίκα με παιδιά και σύζυγο, ζει το τώρα εντόνως, πολλά σχέδια για το αύριο και πολλά χρυσά στο λαιμό και στα χέρια! Στέλεχος κορυφαίο της κοινωνίας μας, ξέρει να δένει και να λύνει καταστάσεις, να διαχειρίζεται κρίσεις και κάθε λογής γεγονότα! Όλα τέλεια λοιπόν, εγώ είμαι ένας σκύλος της, πρώην που κατάφερα και πήρα μορφή ανθρώπου φεύγοντας απ'τον παράδεισο της! Τριγυρνάω τα βράδια στους δρόμους και τρώω ότι βρω, έξω απ' τα σκυλάδικα της νύχτας έχει πολύ τροφή εκεί, μόνο την νύχτα ησυχάζω, κρύβομαι απ' το φως, πονάω μέσα μου, έχω μια θλίψη για όλα και για όλους ατέλειωτη! Την μέρα χάνομαι επίσης στον ύπνο σε μισοσκότεινα σοκάκια, μακριά από τις ντουντούκες των εκκλησιών και τις κραυγές των λαϊκών αγορών. Είμαι σκύλος ράτσας και δεν καταδέχομαι να βρίσκομαι σε μέρη που δεν ταιριάζουν στην ποιότητα της ζωής μου...Υπομονή, υπερηφάνεια νάχεις και θέληση γι αυτό που κάνεις, και όλα τακτοποιούνται!.Ένα πρωινό με παγωνιά και συννεφιά βρήκα τυχαία το πρώην αφεντικό μου σε μια έρημη παραλία... όχι πολύ μακριά από την πόλη, ήταν μελαγχολική όπως πάντα,κάπνιζε και έπινε ένα κρασί πολλών χρόνων απ΄τα κελάρια της... ήταν τόσο μα τόσο όμορφη...
-Τι κάνεις ? Την ρώτησα από κοινωνικό ενδιαφέρον και όχι μόνο!
-Πεθαίνω δεν βλέπεις...
-Εσύ το διάλεξες, έτσι δεν είναι ?
-Ναι έτσι, κέρδισες εσύ λοιπόν, και εγώ έχασα...
-Μην το λες αυτό δεν βλέπεις πως είμαι σκύλος...
-Σκύλος ναι, αλλά ελεύθερος από όλα και όλους!
-Ελευθέρωσε με τελειωτικά αν θες,και μετά θα χαθώ για πάντα από την ζωή σου! Να γίνω άνθρωπος και γω σαν και σένα, να υποφέρω μαζί σου, έστω και μακριά σου, να κερδίσεις και συ την γαλήνη που τόσο ζητάς...
-Τόσο πολύ μ΄αγαπάς λοιπόν ?
-Ναι τόσο, τώρα μπορώ να το πω, έγινες πια η τροφή μου, χωρίς αυτήν δεν ζω ούτε στιγμή, υπάρχω απλά σαν ένας περιπλανώμενος κόπρος, χωρίς προοπτική και μέλλον, με ένα άθλιο παρόν!
Το ύφος της έδειχνε οίκτο, ή μάλλον ήταν χαμένη στην μέθη της... κουρασμένη, πονεμένη, έτοιμη να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Έσκυψε και με φίλησε τρυφερά... Μετά έσυρε το καλλίγραμμο κορμί της το ντυμένο στα χρυσά άμφια μιας μάγισσας με αργό ρυθμό προς την ήρεμη θάλασσα που την περίμενε σιωπηλά... σαν σκηνή από ταινία του Φελίνι... Βυθίστηκε αργά,αργά στο νερό και το μόνο που έμεινε να την θυμίζει ήταν η μπουκάλα το κρασί που επέπλεε στην επιφάνεια! Έγινα άνθρωπος, ξαφνικά σαν και σας, με όλα του τα κακά, με όλα του τα καλά και τα παράξενα χούγια... Μια φορά τον χρόνο περνάω έξω από τις μεταλλικές πόρτες της και σκέφτομαι... μόνο στην φαντασία μου δημιουργώ όμορφες καταστάσεις, αφού ποτέ δεν έζησα τίποτα μαζί της... πως θάταν δυνατόν άλλωστε, εγώ ήμουν ένας απλός καθημερινός σκύλος...

28/12/15 © γ.κ. "επίλογος Δ΄"

επι. Γ

-Έχεις χρόνο να τα πούμε ?
-Έχω όνειρα μόνο χωρίς χρόνο!
-Όταν ήσουν μικρός τι έκανες ?
-Ζούσα την ζωή μου χωρίς να σκέφτομαι το αύριο και τώρα το πληρώνω!
-Μα και γω το ίδιο, και το ξέρεις, όμως κάτι πέτυχα στην ζωή μου!
-ήσουν τυχερός φίλε μου, όμως για σκέψου είσαι ακόμα μόνος!
Το Σπίτι ήταν ντυμένο στα λευκά, αποστειρωμένος χώρος, πλούσιος μα και ζεστός, τα καζάνια έβραζαν στο υπόγειο άλλωστε! Πλούσια περιοχή, αγαπημένος φίλος, αλλά κριτής των πάντων! Παραβάτης πάντα με μια μυστήρια καταγωγή, λένε άσχημα λόγια γι αυτούς, έτσι έχω ακούσει εμείς δεν έχουμε μιλήσει ποτέ γι΄αυτό, έχουμε ζήσει πολλά, έχουμε βυθιστεί στα σκατά, αλλά βγήκαμε στην επιφάνεια, προχωρήσαμε, ζήσαμε, ζούμε, υπάρχουμε και οι άλλοι κοιτούν το μέλλον!Εγώ ζω μόνο για το παρόν, το παρόν το πικρό που όλοι ξέρετε από ταινίες του Αμερικάνικου κινηματογράφου τύπου Κασσαβέτης! Και αυτός καταγωγή Ελληνική είχε, έγινε πλούσιος και διάσημος και πέθανε 59 ετών... Πλάκα δεν έχει η ζωή ?
-Πότε πότε σε θαυμάζω ρε φίλε, πως τα κατάφερες έτσι...
-Δούλεψα σκληρά... ένας μοναχικός καβαλάρης σε σκληρά μονοπάτια... με πολλά αδιέξοδα αλλά πάντα έβρισκα διέξοδα!
-Και οι γυναίκες ? Τι έγινε με τις γυναίκες ? Γιατί είσαι τώρα μόνος!
-Πάντα είχα γυναίκες περαστικές! Είναι ένα πολύπλοκο εργαλείο, σκληρό από ατσάλι, φωτιά και άνεμο... τις ξεπέρασα όλες... αλλά τις απόλαυσα αρκετά! 
-Εγώ καμία!
-Καμία τι ? Δεν ξεπέρασες ? Εσύ... εσύ είσαι ένας ρομαντικός βλάκας... χρόνια τώρα.. έτσι γεννήθηκες...
-και μάλλον έτσι θα πεθάνω!Ήθελα νάξερα ποιο ήταν το κίνητρό σου γι όλα αυτά... που έφτιαξες... 
-Να ζω καλά, τι άλλο...
-Μόνος ?
-Μα είμαι μόνος? έχω τόσους καλούς φίλους και πρώτα πρώτα εσένα! Και ας εξαφανίζεσαι στον κόσμο σου ...
-Δίκιο έχεις εξαφανίζομαι γιατί μου φταίνε όλα!Μα όλα σου λέω!
-Δεν έχεις άδικο όμως να σου φταίνε... η κοινωνία και ο κόσμος της τέχνης σε έχει αδικήσει πραγματικά, εγώ το ξέρω καλά!
Δεν του απάντησα γιατί δεν υπήρχε λόγος! Τώρα στην δύση της ζωής μας, όλα αναθεωρούνται, ψηλαφίζονται από την αρχή, ψάχνονται οι λεπτομέρειες, και ας μην μπορείς να αλλάξεις τίποτα! Μήπως τελικά μπορείς, αλλά δεν θες!
Μήπως έχεις βολευτεί τόσο καλά στην μετριότητα και έχεις αφεθεί στο πέρασμα του χρόνου! Αυτός ο Γήινος χρόνος είναι που μετράει, και αυτή η ζωή, αυτή που ξέρω, που ξέρεις που βιώνουμε καθημερινά... Τίποτα άλλο δεν υπάρχει εκεί έξω... τίποτα... κενό!Μαύρο κενό! Τώρα και να θες κάτι να αλλάξεις... δεν έχεις χρόνο... και αυτό είναι η στεγνή πραγματικότητα!

23/12/15 © γ.κ. "επίλογος Γ΄"

επι.Β

-Ξέρω τι θέλεις! Τι θέλετε όλοι σας...
-τι θέλω... ?
-Όμορφες στιγμές, αισιόδοξες, ποταμάκια που αργοκυλάνε νωχελικά, ήλιους που ανατέλλουν, τις αμυγδαλιές ανθισμένες... ουράνιες απαλές μελωδίες και άλλα τέτοια! 
-Δεν είναι όμορφα όλα αυτά?
-όμορφα είναι σε έναν όμορφο κόσμο... νιώθεις τον κόσμο όμορφο ? Αλλά τι λέω Εσύ είσαι στον δικό σου κόσμο...
Περπατούσαμε σε έναν δρόμο με ριγμένα κίτρινα φύλλα, έρημο και ήσυχο!Επιτέλους είχαμε καταφέρει να συναντηθούμε!Μάλλον χάρη θα μούκανε! Δεν εξηγείται αλλιώς!
-Ο δικός μου ο κόσμος είναι σαν τον δικό σου, απλά έχω μια περισσότερο οικονομική άνεση!Αυτό είναι όλο.
Μου το είπε με μια ελαφρά μελαγχολία, εσωτερική, ίσως και νάθελε να αποτινάξει από πάνω της το βάρος... Ένα βάρος που μετριόταν σε χρυσό!
-Μπα οι κόσμοι μας είναι εντελώς διαφορετικοί, το είχες πει και παλιά... το ξέχασες ?
-Ναι τότε... έτσι θα είναι αφού το είπα τότε.. Εκτός και αν...
-Εκτός και αν τι ?
-Άστο δεν έχει κανένα νόημα πια... Δεν βλέπεις γύρω σου ο κόσμος μου και ο δικός σου γκρεμίζονται... δεν υπάρχει επιστροφή... δεν υπάρχει πια ζωή...
-έχεις πιει ?
-ξέρεις ότι πίνω συχνά!
-Ναι και μ' αρέσει ... πιομένη θάσουν τότε που μου είχες πει πως δεν θες να με μοιράζεσαι, πως δεν τα αντέχεις αυτά... και άλλα... έπαιζες μαζί μου το ήξερα από τότε... αλλά το ήθελα... αφήνω πολλές φορές τον εαυτό μου να χάνεται μες στις πληγές μου... μέσα στα λάθη μου... 
-Τι λες ? Ξέρεις τι λες ? 
-Ξέρω πάντα ξέρω τι λέω... απλά όπως είπες και συ δεν έχει νόημα πια... τόσο διαφορετικές διαδρομές ζωής... 
Ο δρόμος έφτανε στο τέλος του! Τα κίτρινα φύλλα κάθε χρόνο υπάρχουν εκεί.! Περπατώ μόνος κάθε χρόνο... εκεί! Θέλω και γω να μπω σε έναν άλλο κόσμο... άργησα το ξέρω... δεν θα μπω ποτέ... το γνωρίζω... Τόσα θέλω, θέλω, θέλω δεν φτάνουν ούτε άλλα 50 χρόνια... 
-Σήμερα δεν έχω πιει τίποτα... απολαμβάνω τον περίπατο μαζί σου αυτό δεν σου φτάνει?
-Όχι δεν φτάνει και το ξέρεις... θα σε δω ξανά τον επόμενο αιώνα... και αυτό το ξέρεις... δεν μπορείς να δεις τον σημερινό, δεν βλέπεις τίποτα, ποτέ δεν είδες... όλα είναι παιχνίδι... το παιχνίδι των λυγμών... έχεις δει την ταινία ?
Πάντα έκανα διαφορετικές σκέψεις μέσα μου από αυτά που έλεγα απ' έξω!Συνήθως δεν σκεφτόμουν ποτέ αυτά που έλεγα πάντα!Τελευταία σκέψη μέσα μου! Που να ήξερε πως ήμουν πολλά χρόνια του οινοπνεύματος και όχι του πνεύματος... Που νάξερε... ειδικά όταν και συ ο ίδιος δεν ξέρεις ποιος είσαι... Τίποτα δεν έχει σημασία πια...Όλα είναι κείμενα σε χαρτί να περνά ο χρόνος που μας απομένει... έτσι απλά!

21/12/15 © γ.κ. "επίλογος Β"

επι. A

Ένα πεζό κείμενο από παγωμένα κατάρτια, καταμεσής του ψυχρού πολέμου στο παγωμένο πέλαγος! Ο λευκός λαιμός της ήταν ένα σύντομο διέξοδο για μένα. Οι γάμπες της και γενικά τα λευκά ψηλά της πόδια καλύπτονταν πάντα από λευκές κάλτσες πού έκρυβαν τις ατέλειες... Μα μόνο εγώ βλέπω ατέλειες παντού, γύρω μου, για αυτό έμεινα μόνος! Μόνος με ψυχρά χέρια και καρδιά από μέταλλο, καυτό μέταλλο, ακατέργαστο, άγονο, βάρβαρο και ατίθασο... Ήταν ξημέρωμα πάλι, με έπιασε ένας νοσταλγικός οίστρος, για τα γνωστά της κόλπα, τα ψεύτικα χέρια που κινούν νήματα, τα μάτια που κοιτούν και βλέπουν θολά τοπία, και τα κορμιά που δεν ίδρωσαν ποτέ! Ήμουν εκεί, δίπλα της, πριν χαράξει ακόμα! 
-Θα σε δω ξανά, στο φως, ζωντανά πριν πεθάνω ? 
-Πότε πεθαίνεις? 
-έτσι όπως βαδίζω παράλληλα με τα δικά σου αδιέξοδα, σύντομα! 
Δεν υπάρχει στημένο κείμενο, συνήθως θες να πεις πολλά και στο τέλος δεν λες λέξη. ή όταν λες, λες βλακείες... Κοιτάζω την γη, την βρώμικη, με τις βρώμικες ψυχές, και τις λευκές ζωντανές διαδρομές μας... θέλω να τις σκίσω τις περίεργες κάλτσες... να δω τις φλέβες της αν πάλλονται σαν τις δικές μου, δεν ξέρω τώρα αν την μισώ ή την λατρεύω, και τα δυό όμως τα νιώθω συχνά... Δεν ξέρω ποιο θα επικρατήσει στο τέλος... ούτε θα μάθω ποτέ!
-Δεν έχω να πω τίποτα με εσένα... είσαι άγνωστος, άοσμος, στεγνός, ανύπαρκτος θα έλεγα... 
-Πάντα πίστευες αυτά που μου λες ? 
-Όχι πάντα, μα έχει περάσει ένας αιώνας, ανιαρός, ανίκανος, ψυχρός... 
-έτσι εξηγείται λοιπόν ή αστείρευτη απουσία σου! Βρήκες άλλον ψεύτικο ποιητή, άλλον καβαλάρη, της κόλασης, ... ο επ..
Με διέκοψε πιάνοντας μου σφιχτά το στόμα μου και ρούφηξε τα χείλη μου που είχαν στεγνώσει από απόγνωση! 
-Αυτό δεν ήθελες πάντα? Έκανε πίσω... με άφησε. 
-Όχι πάντα, στην αρχή ίσως ναι, μετά όμως... Δεν ήθελα να τις πω κάτι ακόμα... Ήξερα μέσα μου ότι είχαν τελειώσει όλα από καιρό! Αυτά που δεν άρχισαν ποτέ.. οι κρίκοι, οι χρυσοί κρίκοι έχουν πάρει την θέση τους από καιρό... Τοποθετήθηκαν στα δάχτυλα που έπρεπε! Λάμπουν σαν το χρυσάφι της Γης ... κυρίαρχο, επιβλητικό, μια τέλεια εξουσία! Κάθε παγωνιά έχει την θλίψη της.. καμία αγάπη δεν περιμένει στην γωνιά να πάρει την εκδίκησή της... όλα είναι στα γραπτά, στα μυαλά, στα αδιέξοδα της ψυχής μας.. Τώρα απλά κοιτώ, κοιτώ, και ξανακοιτώ, μονότονα, προσωπικά παιχνίδια και ανισόρροπες ροπές μένουν για τα σενάρια των έργων του σινεμά! Και όμως όταν ρίχνω αχνό στις παγωμένες μου παλάμες διακρίνω την μορφή της... Δεν ξέρω μόνο αν είναι ένας άγγελος, ή ένας άγγελος του διαβόλου... Δεν ξέρω αν αφήσω το όνειρο, να βυθιστεί στην απέραντη θάλασσα του πνεύματος και του οινοπνεύματος! Ξέρω ότι την μισώ συχνά και την λατρεύω το ίδιο! Είναι κάτι σαν τις εποχές, έρχονται και ξανά... έρχονται και φεύγουν! Και ξανά!

19/12/15 © γ.κ. "επίλογος Α"¨

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

πριν το 16...

Θα μείνεις πάλι πίσω απ' τα κλειστά παράθυρα,
των ρημαγμένων ονείρων μας,
πίσω από ένα θολό βρώμικο τζάμι,
μιας ρημαγμένης ψυχής!
Θα βλέπεις τον άνεμο που σε χαστουκίζει,
στο σιωπηλό σου κατώφλι
στο ανισόρροπο κάλεσμα μιας πνοής,
πίσω από ένα ανύπαρκτο χθες!
Θα ακούς τις ριπές της ανάσας μου
στο κάθε ρήμα της σιωπής μας,
μικρές έγχρωμες προσδοκίες συνθλίβονται
ξανά και ξανά θρυμματίζονται στο απόλυτο αν!
Θα μείνεις πίσω από όλα τα υπαρκτά μας,
τοπία και είδωλα στων θεών μας θυσίες!
Νυχτώνει απόψε, σκοτάδι και σιωπή,
αυτή η απέραντη σιωπή που κραυγάζει!
"windows" © 25/11/15 γ.κ.

Θα μείνεις πάλι πίσω απ το βρεγμένο σκαλοπάτι
των ποτισμένων αιώνων ο όλεθρος ζει!
Θα έρθει και ο πόνος και η κόλαση συντροφιά!
Εσύ απ' έξω θα θέλεις να σώσεις,
μα θα τρέχεις για να σωθείς, να γλυτώσεις!
Θα βλέπεις ψυχές, λιγνές οπτασίες ξημερώματα,
αδιέξοδα και έναν Άδη στολισμένο στο φως!
Ο έρωτας και ο θάνατος συμμετέχουν αφιλοκερδώς!
Θα μείνεις έξω, μακριά από το δακρυσμένο καντήλι μας,
ψυχρή ηδονή της θάλασσας βότσαλο λουστραρισμένο!
Βουτηγμένο το κόκαλο σε ριπές, ρυπογόνες αισθήσεις...
διαβάζω τα χθες και τα σήμερα βλέπω κατάματα,
στο κατώφλι μας δεν φυτρώνει γαρδένια και έλατος!
Νυχτώνει απόψε ξανά το σκοτάδι και η σιωπή,
αυτή η απέραντη γκρίζα σου σιωπή!
"windows II" © 27/11/15 γ.κ.

οι πολύτιμοι διακόπτες κλείνουν ανοίγοντας,
νέα μονοπάτια, νέα αδιέξοδα, νέα νεκρά κύτταρα!
οι δρόμοι του παρελθόντος μεταμφιέζονται!
οι δρόμοι του παρόντος παραμορφώνονται!
οι δρόμοι του μέλλοντος εξανεμίζονται!
όλα κυλούν συναρπαστικά μέχρι χθες, μέχρι πριν, έως τότε!
κάθε ψυχρό πρωινό ξεθάβω τα όνειρά σου από την Γη.
έτσι για να τα θάψω μαζί με τα δικά μου στον αιώνα που χάσαμε!
© 11/12/15 "before the dawn" γ.κ.

από που ξεφύτρωσες ?
πάντα κρύο είχαν οι εποχές σου ?
τα χρόνια που έζησες τι είδες ?
όταν γυρίσεις από κει πούρθες τι θα τους πεις ?
Στα μάρμαρα και στα πλακάκια 
στα χώματα και στις άμμους
στα παρκέ και στις ξύλινες καρδιές
ποτέ δεν επένδυσα τα όνειρά μου!
Τα έζησα όλα, τα ζω όλα, θα τα δω όλα,
ως την αρχή, από κει πούρθα!
Πάντα κρύο είχε η κάθε εποχή μου...
αν ξημερώσει ξανά θα έχω πετύχει!
12/12/59 "alive" γ.κ.(12/12/15)

Ο χρόνος τελειώνει!
Ο γνωστός χρόνος!
Ο άλλος, ο άγνωστος υπάρχει!
Ο καιρός ψυχρός!
Ο γνωστός καιρός!
Ο άλλος, αλλού δεν ξέρω!
Να γελάς μου έλεγε κάποτε Μία!
Τα δάκρυα έτρεχαν από τα γέλια!
Θα περάσουμε μαζί στην απέναντι όχθη!
Σε κάποιο χρόνο!
Άγνωστο χρόνο!
Με έναν καιρό!
Δεν ξέρω πως θάνε!
Μαζί, εσύ, εγώ και η ανέξοδη σιωπή μας!

15/12/15 © γ.κ. "the other year"

Δεν σώζω τίποτα πια...
τα αφήνω όλα στον χρόνο,
ξεχασμένα και πάντα αναλλοίωτα,
καθαρά και με πόρτες να ανοίγουν...
Δεν ξεχωρίζω τις εποχές μας...
τα αφήνω όλα στο σινεμά!
Τα ψηφία ανέκαθεν ήταν μηδέν και ένα.
Αν έχεις το νου σου ίσως και να σωθείς,
αν έχεις τα χέρια σου, και το κορμί σου από ατσάλι,
αν κρύβεις χρυσάφι ίσως και να το αντέξεις...
ένας μικρός πειρασμός μας ξεπέρασε νταρλινγκ!
Μια ανοικτή πόρτα προς τον παράδεισο... χειμερινή!
Ξεχασμένη, απόμακρη καλοκαιρινή μου κόλαση!
16/12/15 © γ.κ. "νταρλινγκ"

Η φλογέρα και το ταμπούρλο!
Τα σύμβολα και οι κλειδαρότρυπες...
Ο ήχος του ανέμου, τον ακούω νεκρός!
Δεξί και αριστερό μου χέρι πιάσε κοπίδι,
μύτη λευκή βουτηγμένη σε σκόνη,
κουραμπιές ήταν ο δολοφόνος!
Πονάς, πονάει, πονούν και ο γυμνοσάλιαγκας!
Ύμνοι εθνικοί, καυτοί και πιπεράτοι,
Να καίει η Φλωρίνης, να νιώθω θαλπωρή,
Το ταμπούρλο έσκασε, θησαυρός εν αιθρία,
ο θυρεός παραμένει πόρτες κλειστές, κιβδηλοκαμωμένες!
Πρόσω ολοταχώς στο ποίμα, στο θύμα, στον παραπλανητή!
Μυστικό γράμμα διαβάζεις, νηστικό και αποκαμωμένο,
ο άλλος το πρωί πήδηξε... ήταν έξι ορόφους ψηλά!
18/12/15 © γ.κ. "εορταστικό"

Ακουαρέλες και καμβάδες,
Μπόρχιδες και ονείρατα σε πορτοκαλί δειλινά...
πόσες ψυχές πετσοκόβονται εσαεί!
Η προτομή εθνικό σύμβολο, μαρμάρινο μαυσωλείο,
γεννάει ο πόνος και η παγωνιά της ψυχής μας...
τα βήματα στην πομπή θεατρικά μονόπρακτα επιβίωσης,
στην αντιβίωση και στην πενικιλίνη βυθίζομαι,
εξαγνίζομαι με την επιστροφή μου στο μαύρο!
Δεν θέλω να ξέρω το αύριο,
δεν θέλω να ξέρω εσένα σατέν πανωφόρι,
δεν θέλω να δω την ανατολή σου στην θάλασσα,
ο τοίχος βαμμένος δολιοφθορά και λιβάνι,
το θυμιατό σου μυρίζει στην χόβολη, σάρκα
που ιδρώνει βουλιάζοντας τις ορμές μας στο άγνωστο!.
18/12/15 © γ.κ. "εορταστικό 2"

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2015

καμπυλότητες

Αν ήξερε ο Θεός πόσο πολύ με τρομάζει ο θάνατος, θα με έκανε αθάνατο! Είπε μια ψυχή στο ψυχρό δωμάτιο του καλοκαιριού μου! Μετά ήρθε η αγάπη, ο έρωτας, ο φθόνος, η καταστροφή! Το μίσος και ο χωρισμός! Μετά όλα έγιναν όπως πριν! Ο δρόμος, η διαδρομή, οι σκοτεινιές! Φεγγάρια αναμνήσεις, θάλασσες προσμονές, ερείπια διαχρονικά, μια πορεία σε χρόνο προκαθορισμένο! Αντικριστά βλέμματα, σιωπηλά νεύματα, άπειρα καλώδια γεμάτα μικρές και μεγάλες στιγμές! Κάθε ανάσα και ένας αιώνας, κάθε αναπνοή και μία γεμάτη ζωή! Αποκόμματα ψυχικά διαθέσιμα στο κοινό. Να θαυμάσει, να ανακαλύψει, να δοξάσει στο τέλος αυτό που δεν ξέρει κανείς! Κτίζοντας λοιπόν τον τοίχο μας μέσα από την τεράστια σιωπή, πίσω από τις καυτές ανάσες του καλοκαιριού, διακρίνω ένα νεογέννητο λουλούδι στον βράχο! Πολύχρωμο τόσο όσο η ζωή μας, οι διαφορές μας, οι ελπίδες μας, τα κύτταρά μας! Αυτοδημιούργητο! Ανεπανάληπτο! Παγκόσμια ελπίδα, συμπαντική υπογραφή! Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα ποτέ! Κανείς δεν θα καταλάβει πάντα! Αν ήξερε ο Θεός πόσο πολύ το τρόμαζε ο θάνατος θα το έκανε αθάνατο! Είπε ο βράχος στον αιώνιο αγέρα! Μετά έπιασε μια βροχή, μια μπόρα ανήκουστη! Όλα χάθηκαν, τα παρέσυρε ένας ωκεανός φθόγγων, έγιναν κείμενα, σκορπίστηκαν στο πουθενά και οι ψυχές, και οι ανάσες, και οι αναπνοές... και είναι ακόμα μεσημέρι, και ο δρόμος μας καυτός και αυτεξούσιος! Ατομικός με κάτι μοναξιές σαν άγνωστο τραγούδι! Κανείς δεν το άκουσε ποτέ, ποτέ δεν θα το καταλάβει νότα! Λευκά και μαύρα αιωρούμενα μικρά αντικείμενα μόνο υπάρχουν και υπάρχουν και θα υπάρχουν παντού.Μόνο αυτά ξέρουν να μας πουν τα γεγονότα κανείς άλλος! Την άλλη μέρα, μετά από τα μελλούμενα,μετά από τα συμβάντα! Το άλλο πρωί, ίσως το άλλο μεσημέρι κάτω από τον καυτό ήλιο! Ίσως μας πουν!
---------------------------------------------------------------------------------------------------
"καμπυλότητες" © 2015 γ.κ. (2/6/15)

11 σαρκικά όνειρα του Ιουλίου!

... έτσι είναι... η αστραπή, σαν τον θάνατο...
έρχεται ο αέρας ψυχρός, ανελέητος... 
στα μαύρα σαν αμούστακο παπαδοπαίδι,
ανίκανο, μουγκό, ανήμπορο βλέμμα για κάτι!
... έτσι, σαν το κύμα που σκάει στα μούτρα σου,
παραμορφωμένο από σιλικόνες, και κραγιόνια, 
που σε αλμυρίζει σαν γεύση από φορμόλη και αλκοόλ,
που σε λατρεύει σαν θεότητα ακαταμάχητη πρέζα! 
Και που στο άπειρο εκσφενδονίζει, ψυχές, σάρκες, αισθήματα...
οι πρόκες καυτές λεπίδες χειρουργείου, θα θεραπεύσουν,
το κουφάρι σου θάνε υπέροχος πίνακας Νταλί
θα λάμπει στον ήλιο του Άδη, και του νησιού μας,
... έτσι είναι και έτσι θα γίνει.. ξαφνικά, σαν μιαν ανάσα 
που δεν πρόλαβε να βγει στο σκοτάδι της ιστορίας μας...
... έτσι να μην δούμε ποτέ τον ήλιο 
να βγαίνει απ' την ανατολή μας, και την σάρκα μας 
να ανασαίνει στην πικρή μικρή σου πατρίδα! 
Δήλος ερειπωμένη, ερωμένη και ανέραστη μου ψυχή!
------------------------------------------------------------------
© 12/7/15 γ.κ. "ηλιοτρόπιο Γ" 

Και τι νύχτα τι, ποια ψυχή θα με καλέσει;
Τους ιδρώτες στεγνώνει η διαστολή μας!
Στις πτυχές τις εσωτερικότητας του κορμιού!
Σε ένα μεγάλο πλατό με τα πτώματα που παίζουν κρυφτό,
πονάς στα άκρα σου, πονάς διψώντας για αίμα!
Χιλιάδες οροί δρομολόγησαν τα όνειρα μας,
άπειρα ψέματα είπες και λες πάλι ψυχή μου...
στην κατηφόρα μας ο ήλιος ξεσκίζει τις σάρκες,
ο λόγος ερπύστριες και τύραννος κερατοφόρος,
πάει έρχεται πάει, τρυπά βαθιά, ψυχή και κόκκαλο που θρυμματίζει...
Σαν φέξει ξανά και δω εχθές το πρόσωπό σου,
και σαν τον ήλιο μου, μου κάψεις τις ορμές,
η αναμονή θα γίνει ποταμός, η προσμονή μου πάθος!
Την ερχόμενη μέρα στο τέλος της αρχίζουν τα πάντα και τα λευκά!
-------------------------------------------------------
© 12/7/15 γ.κ. "ηλιοτρόπιο Β"

Μα τόσο πυρακτωμένη η πέτρα στο λαιμό, θερίζει...
να βουτάς τα πόδια στην άμμο, καρβουνιασμένα ψίχουλα!
Να κοιτάς με τα τυφλά σου αισθήματα,
να μην βλέπεις το φως, να βλέπεις βρικόλακες! 
Κάθε σου σκέψη και ένας νεκρός αδερφός,
ένας αέρας ψυχασθενής, ηλιοτρόπιο,
να στάζει ο έρωτας το φαρμάκι εκεί που μπορεί,
εκεί που η άβυσσος κρύβεται μες τα δυό σου τα πόδια...
να μην έχεις την ακοή να νιώσεις ανατριχίλες,
παράδοξο σημάδι στους γαλαξίες μας, 
πίσω από οιωνούς, και άγονες προσδοκίες!
Αν η πρόκληση ήταν ο ήλιος στα κύτταρα,
θάνε η πρόσκληση ποτάμι δίχως νερό, ελπίδα χωρίς παρελθόν...
Η φωτιά θα συντρίψει τα σπλάχνα μας, και η θάλασσα τη ματιά μας!
---------------------------------------------------
© 11/7/15 γ.κ. "ηλιοτρόπιο Α"

Εκεί είναι η έξοδος, στο σκοτάδι!
Αυτή η άγνωστη πορεία στη ξυραφένια ΣΟΥ επιφάνεια!
Το χαμένο ποίημα του μετανάστη! Σκούρο σαν την επιδερμίδα!
Ο Σπαραγμός μέσα σου, τον ήξερες πάντα, 
τον έχεις ξαναδεί, τον είχες ζήσει παλιά... άγγελος ολκής, καβαλάρης!
Βαρύγδουπο απομεινάρι φιλοσοφίας,
μεταγενέστερο δοκίμιο υψηλής διανόησης,
έτσι σε κάποιο απότομο σοκ κυριεύσιμο έρχεται η διάσπαση,
η σιγή, η σιωπή, τα κλειστά βλέφαρα όχι από ύπνο.
Εκεί είναι η έξοδος, η απέραντη ζώσα πνοή, ασήμαντη,
απροσταύτευτη, αμόλυντη, διαχρονική, θα με σαλέψεις,
θάλασσα πλατιά γαλάζια που βουτάς πνοές,
αγκυροβόλι αυτόνομο, αναγκαστικό σοκάκι ανήλιαγο!
Κάθε στιγμή μου, στο βήμα ακροβατώ, κοιτώ μέσα μου,
παίρνω ανάσες, λατρεύω το άπειρο, υπάρχω ζωή μου,
θα ξημερώσει σαν πεις με καίει ο ήλιος και σήμερα!
------------------------------------------------------------------------
© 11/7/15 "imported death" γ.κ.

Τα θυμάρια μυρίζουν ακόμα,
αποχαύνωση και μετατραυματικό σοκ.
Βούτηξα τα άκρα μου στο γαλάζιο πηγάδι σου,
πυρπολήθηκα και εξεπλάγην βαναύσως...
Αργά και ευτυχισμένα τα μάτια έδυσαν,
ανάπλαση και καθεστώς αράχνης τυλίγομαι,
ψιθυρίζω τις δέκα πληγές μου να στάζουν...
να τις γλύφεις για να εξαγνιστείς άγριο ζώο!
Αν βουτήξω τα πόδια μου στην άμμο,
αν δακρύσω τα μάτια μου στο φως,
θα συντρίψω τις σάρκες μου στην ψυχή σου...
και θα πλάσω πορείες ακατανόμαστες,
λιτανείες που χάθηκαν στη σκόνη σου, και στο θυμό σου!
Τα θυμάρια σιώπησαν καθώς συνετρίβη ο ήλιος...

© 10/7/15 "το δάκρυ της άμμου" γ.κ.


Το μικρό κουρέλι το φόρεσες την άλλη μέρα!
Το απέραντο γαλάζιο σε κατάπιε για πάντα!
Ψυχή ελέους, κορμί αναγκασμένο στη σκουριά!
Οι αχτίδες κέντρισαν την σάρκα σου, διπλοπενιά,
τα βότσαλα έχασαν λάμψη, έχασκαν οι αυτόχειρες!
Την άλλη μέρα λοιπόν σε συνάντησα!
Σε κατάπια σαν να ήσουν αποσπερίτης,
σαν ένα συναξάρι από χάντρες κεχριμπαριού,
όπως ο άνεμος που έδυσε στο παραδείσιο σου Νυχτέρι.
Σιωπή και απομόνωση, διωγμός και κατηφόρα,
η ψυχή ξεσκονίζει τους έρωτες...
εκείνους που πέρασαν, αυτούς που θα έρθουν,
τους άλλους που δεν έγιναν ποτέ! 
Αλμύρα στο στόμα, ξεράθηκε ο θυμός, σε λάτρεψα και ας είσαι νεκρή!

© 10/7/15 "κεχριμπάρι" γ.κ.


Το καυτό κορμί δεν σε αντέχει άλλο!
Η στάχτη του θα σκορπιστεί παντού!
Θα σε πνίξει η μπόχα και η καπνίλα!
Τα λευκά κύτταρα συνθλίβονται υπέροχα!
Στις λαϊκές φλέβες και αρτηρίες αρπάζονται,
μείγμα ενός οικοδομήματος σαθρού...
Τα χρυσά σου άμφια φόρεσες, νεκρό παγόνι, 
άθλιο πτηνό που το έσυραν οι καιροί μας... 
σε μονοπάτι πικρό, σε πνευματικό ποτάμι ολκής!
Μα τόσο καυτό ήλιο δεν άντεξες,
αυτοπυρπολήθηκες, έπιπλο βαρύ, διαχρονικό μαόνι!
σέρνεις και σέρνεσαι τον άγνωστο πόνο σου,
τον λόγο σου μόνο οι πεθαμένοι χρησμοί τον αντέχουν!
Την άλλη μέρα ο καυτός μου αέρας ισοπέδωσε
το καυτό σου κορμί, το ψυχρό σου γινάτι, και μία ατμόσφαιρα!

© 2015 "ζουλού" 9/7/15 γ.κ


Σπλάχνα ρακένδυτα, τυλιγμένα στα στάχυα,
σωθικά συσσωρευμένα χρόνων προπληρώνονται!
Στενά κορμιά και χρώματα πολλά σαν κατακάθι!
Ξενυχτάς με διέξοδο φαρμάκι με δόση ινσουλίνης,
με καθαρτικό βγαλμένο από την σάρκα της...
διασταύρωση παλιάς εμφιαλωμένης σαμπάνιας!
Η συστολή μου ταράζει τα ξεπλυμένα μου όνειρα
η αναμονή τρεις ώρες να κατέβεις στην κόλαση,
το φαράγγι, το ποτάμι ξερό, το ελάφι πιασμένο στη γάστρα!
Διαστροφή μιας υπέροχης μέρας ζωγράφισα,
στον καμβά του μυαλού και του άλυτου γρίφου επιζώ!
Θα δεις τον ήλιο μαζί μου αχόρταγη αντιλόπη, θα δεις;

© 2015 9/7/15 γ.κ. "ζούγκλα" 


Ήρθε το άρωμα σου, μέσα μου,
αιωρείται στον αέρα!
Τα βλέφαρά σου τρεμοπαίζουν!
Σε καίει η άμμος, προσγειώνεσαι επικίνδυνα!
Αργά ήρθε και φέτος το καλοκαίρι, 
πέρασε πάνω μου χειρουργικά!
Επιθυμίες, έλξεις και οράματα
ξέσπασαν σαν το κύμα στην σάρκα σου!
Η επόμενη μέρα ταξιδεύει στο φως!
Η επόμενη ώρα αποκαλύπτει αιώνες...
το κόκκινο αίμα κατασταλάζει στην αύρα μας!
Απόσταγμα χρόνων, καμένη Γης, βηματοδότης!
Σαν το μυρίσω το αποθηκεύσω μέσα μου,
θα επιστρέψω εντός της αμόλυντης θάλασσας!

© 7/7/15 γ.κ. "7 νότες"


Η έξοδος έξω, λευκή, άγονη!
τραυματίζει στο μάτι την κόρη 
Ο ήλιος συνθλίβεται απ'το νερό!
ο Θάνατος με ξεπέρασε ήδη,
βαδίζει γι αλλού, απογυμνώθηκε!
Μεταμορφώνονται οι ματιές,
Διασταύρωση σε ξέφωτο ρυπογόνο...
Και εγώ συνθλίβομαι στο θολό σου βλέμμα,
στον λεπτό σου άκρο γλιστράω,
ακροβατώ στο κορμί σου ξανά, σαν ληστής,
συναντώ πλέον το φως απ'το χθες αμυδρό,
Η απόδραση σου γίνεται δράση,
η απόφαση τρίζει στα σπλάχνα σου, προδομένη,
κοιτάς και λατρεύεις τα είδωλα, εμένα και την βροχή!
---------------------------------------------------------------------- 
1/7/15   © 2015 γ.κ. "έξοδος έξω" 


Η έξοδος μαύρη, η άνοδος άγονη!
Ο ήλιος στηρίζεται πάνω μου,
ο θάνατος γνέφει ψυχρά!
Ο κύκλος ολοκληρώνεται 
ο μύθος σου διαλύεται,
όλα αποκαθηλώνονται!
Μεταμορφώνονται οι ματιές!
Και εγώ συνθλίβομαι στον λευκό καρπό σου,
στον λεπτό λαιμό σου γλιστράω,
ακροβατώ στο κορμί σου, στην κόλαση,
συναντώ το παρόν και το μέλλον σου.
Η απόδραση γίνετε δράση,
ο παράδεισος δεν αντέχει το φως!
---------------------------------------------------
© 2015 γ.κ. "έξοδος μέσα"

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

"The life is empty" 22/5/15 giorgos kroustalis
----------------------------------------------------------
Τι περίπλοκο τελικά πράγμα που είναι η ζωή! Μια διαδρομή άγονης γραμμής με εκπλήξεις ηρωίνης στην φλέβα και όνειρα μαριχουάνας στην σκέψη! Ένα ατέλειωτο σοκ και δέος δηλαδή που λένε και οι Αμερικάνοι! Εγώ και ο τοίχος, εγώ και καθρέφτης, εγώ και οι άλλοι! Τόσο εύκολα μονοπάτια δεν βρίσκεις πουθενά! Και όλοι τρέχουν και τρέχουν και τρέχουν στο άπειρο, όπως ρέει το αίμα στις αρτηρίες μας χωρίς τελειωμό! Από χθες είναι το αύριο και το τώρα ξαφνικά γίνεται χθες, δεν παίρνεις ανάσα, δεν βλέπεις ότι θέλεις να δεις ποτέ και πουθενά, κάθε στιγμή είναι και αλλού, κάθε λεπτό είμαι και αλλού, δεν είμαι ποτέ πουθενά και παντού, κάθε λόγος και ένα απέραντο νεκροταφείο ψυχών, άοσμο, ακλόνητο στο σύμπαν, αδιάφορο! Και μια ατέλειωτη γιορτή όλη η πλάση απλησίαστη, αχόρταγη, καταβροχθίζει κάθε μου ίνα, κάθε μου μόριο χωρίς τελειωμό. Το χώμα και τα λουλούδια ακροβατούν, τα καρποφόρα δένδρα και τα κορμιά μας λεηλατούνται, ατέλειωτα ταξίδια μαρτυρικά, διάσπαρτα κύτταρα πεταγμένα στους υπονόμους, τα σπέρματα δεν έχουν πατρίδα, ούτε το αίμα που κυλά, ούτε οι σάρκες που διαλύονται στο διάβα του χρόνου! Σκορπίζονται εδώ και κει σαν τις αδέσποτες σφαίρες στον πόλεμο των κόσμων! Όλα περιπλέκονται σε ένα νήμα, αόρατο, σε ένα στιγμιαίο κακό, σπανίως καλό, σαν το γέννημα μιας νέας ζωής! Και ο θάνατος, ο δικός μας, του άλλου... το κυκλικό πλέγμα που περικλείει τις σκέψεις μας, τις αναζητήσεις μας, τις κάθε μας αναμονές... εξοστρακίζεται στο μέσα μας! Ξέρεις ότι θα φύγεις, και θα χαθείς, για πάντα, για τώρα, για ποτέ και πριν, και μετά! Όπως ήρθες κάποτε πριν να υπάρξεις! Πως έζησες, είδες, έπραξες, και ολοκληρώθηκες μια ξεχασμένη μέρα του καλοκαιριού, πίσω από κάτι ξερά χόρτα σε μια χρυσαφένια άμμο, δίπλα σε μιά πηγή με το νερό της βροχής της περασμένης νύχτας με τα ασημένια βαριά σύννεφα στον υπέροχο θόλο που ονομάζεις ουρανό! Και εκεί ψηλά σε αναμένει το άγνωστο, το απέραντο ξανά και πάλι από την αρχή! Η ζωή είναι άδεια! Ένα λευκό χαρτί που γράφω επάνω του με μιά λευκή κιμωλία, όλα όσα βλέπουν τα μάτια μου, ακούν τα αυτιά μου, μου λέει το στόμα μου! Και γω γυρίζω και γυρίζω και γυρίζω ξανά εκεί που ξεκίνησα πριν γυρίσω στο ξεκίνημα του υπάρχοντος χρόνου! Θα ξημερώσει σαν χθες, σαν αύριο, σαν τώρα... και θα νυχτώσει ξανά και ξανά με εμένα ή χωρίς!
----------------------------------------------------------------
"Peyote" © 6/5/15 by giorgos kroustalis ‪#‎poetry‬
-------------------------------------------------------------------------------------------
Άργησες μια μέρα και πέντε αιώνες, ψυχή μου! Αισθάνεσαι τους χυμούς στον ουρανίσκο σου ακόμα; Τις ανατριχίλες στη σάρκα σου; Ήρθε το καλοκαίρι που τόσο επιθυμούσες... Ζεστή λάβα ξεχύνεται στην ατμόσφαιρα, θα μας κάψει, θα μας δηλητηριάσει μέχρι το κόκκαλο... Και αν μας αναστήσει ξανά αυτό είναι που θα μείνει σε μας... ένα μικρό πουλί που πετάει κόντρα στον άνεμο, δίχως φτερά! Θα αντικρίσουμε τις ανατολές, το αεράκι με τις μυρωδιές της βανίλιας και του φοινικόδεντρου, κάτω στην χρυσή άμμο θα σε κάνω δική μου, θα δούμε την δύση που θα σκορπίσει ατέλειωτα εκπληρωμένα όνειρα στο πέρασμά της... Και θα έρθει ένα απρόσμενο τέλος, ένα τέλος γεμάτο αρχή, όνειρα, δημιουργίες...Ότι δεν κάναμε πριν, θα το βιώσουμε τότε, θα σκάψουμε τόσο βαθιά στο είναι μας, μέχρι να ματώσουν τα όνειρα και οι προσμονές να γίνουν το πανηγύρι της Αναστάσεως τον δεκαπενταύγουστο! Αυτές τις μέρες έχει μια ζέστη από αλλού! Είναι ανάσες που με βία βγαίνουν στο μισοσκόταδο! Δεν έχω φως, δεν έχω διέξοδο... δεν υπάρχει πουθενά κάποια ελπίδα! Παγώνει ο χρόνος και νεκρώνουν τα κύτταρα! Με κοιτάς ξεχασμένη στον χρόνο ψυχή που με γέννησες με μεγάλωσες και τώρα σιωπή και εξαγνισμός... θέλεις τόσα να πεις, να αρχίσεις πάλι από την αρχή... Πονάει ακόμα και η ατσαλένια εξώπορτα, πονάει γιατί δεν ξέρει, δεν είδε, δεν έμαθε πως δεν υπάρχει τίποτα εκεί έξω! Δεν υπήρχε ποτέ και πουθενά κάτι! Ο χρόνος, ο τόπος, όλα σκηνές από ταινία της επόμενης μέρας που δεν ήρθε ποτέ! Σταματώ και κοιτώ το τίποτα, το είδες και συ, το βίωσες, το τραγούδησες, συνέχισες να υπάρχεις... Ως την άλλη αυγή με το αεράκι που με ανεβάζει στα όνειρα που δεν χόρτασα όταν ήμουν παιδί... που δεν μου έμαθε κάποιος πως είναι να είσαι από σάρκα και κόκαλα, φθαρτός και αμόλυντος σαν ένα μικρό σπουργίτι... Δεν θα έβρισκα λόγο να μιλήσω για το αύριο, αν δεν ζούσα το τώρα! Και αυτό είναι που έχει χαθεί! Αυτό που άργησες νάρθεις μιά μέρα και κάμποσους αιώνες ασύλληπτους, το τώρα που το ζω δίχως να υπάρχω, και συ, και αυτός, και εκείνη και ο άλλος... Γλιστράει στο σκοτάδι το τώρα και χάνεται πίσω απ' τους αμμόλοφους της θλιμμένης ζωής μας. Δεν έχω χρόνο, δεν έχω τίποτα, είμαι τα πάντα αιώνες τώρα, ανύπαρκτος και σιωπηλός!
----------------------------------------------------------------------------------------------