Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

art and creation

Ο δικός μου ο κόσμος είναι διαφορετικός!Είναι ζωσμένος με μια τεράστια θλίψη,έναν λυγμό απόγνωσης... είναι σκοτεινός, μόνιμα συννεφιασμένος, κραυγάζει απελπισία, είναι ένας τεράστιος μονόδρομος χωρίς διέξοδο! Έχει μαύρα πυκνά σύννεφα έτοιμα να στάξουν δάκρυα ανθρώπων βασανισμένων, ψυχών που περιφέρονται τριγύρω μας αναζητώντας ένα φως, κορμιά ζόμπι που κυριαρχούν γύρω μου, ρουφάνε ενέργεια, αφήνουν στο πέρασμά τους καμένους εγκεφάλους, αφήνουν ένα ήχο χωρίς αρμονία, έναν βρώμικο και σάπιο καθεστώς! Είναι ένα μόνιμο σκότος, ψυχρό και ακαταλαβίστικο, είναι η παγερή σιωπή μέσα από χιλιάδες ανούσια λόγια, ανούσια αισθήματα, αληθινά ψέματα και υποκρισίες... Δεν είχε ποτέ αρχή αυτός ο κόσμος δεν θάχει ούτε τέλος, καμία σωτηρία πλέον δεν είναι δυνατή... εξελίσσεται... Ο δικός μου ο κόσμος έχει πολλά χρώματα, ασύλληπτες αποχρώσεις, άπειρες πτυχές χρωμάτων, κρύβονται σε άλλες διαστάσεις, σε άλλους ορίζοντες, πέρα από το υπαρκτό, και το ανύπαρκτο κόσμο που ξέρεις ... έχει γαλάζιους και κόκκινους ουρανούς, έχει θάλασσες απέραντες γαλανές και χιλιόχρωμες, μουσικές με αρμονία και μελωδικά μονοπάτια που έχουν αρχή, μέση και τέλος! Είναι μια ουτοπία ο κόσμος μου, δεν τον ξέρω δεν τον έχω δει ποτέ, ούτε νομίζω ότι θα τον αντικρίσω κάποια στιγμή.Γι αυτό και τον ζωγραφίζω, τον τραγουδώ, τον κάνω ποίηση και κραυγή συνάμα! Ο ρεαλισμός της καθημερινότητας είναι το μαχαίρι βουτηγμένο στην πληγή και όλο στρίβει, στρίβει μέσα της μέχρι να ξεχυθεί το αίμα που πνίγει λαούς και συνειδήσεις... Η τέχνη που δημιουργώ είναι το σουρεαλιστικό πρωινό χάραμα, μέχρι την δύση ενός άλλου κόσμου, ενός άλλου ήλιου, μιας διαφορετικής πραγματικότητας, είναι ένα μελωδικό φαντασμαγορικό πανηγύρι θεών και ανθρώπων! Πίσω από το γκρι της θλίψης θέλω να διακρίνεις τον δικό μου πραγματικό κόσμο αυτόν που δεν θα δεις ποτέ στην πραγματικότητα όσο είσαι ακόμα ζωντανός. Έλα δες και άκου, ζήσε και πράξε... δημιούργησε και ολοκληρώσου. -

"art and creation" 2018 Yorgos Krustalis © 10/2/18

378 γραμμάρια

2018.Τριάντα μέρες μετά!Η ψυχρή ματιά στα γεγονότα δένει με την ψύχρα στους δρόμους μας... δεν συναντήθηκαν ποτέ, δεν λειτούργησαν οι ψευδαισθήσεις, ούτε οι αισθήσεις μας δεν πήραν φωτιά... απλά πνίγηκαν όλα στο θειάφι και την αιθαλομίχλη που αναπνέουμε τις νύχτες, το κούτσουρο στο τζάκι σου, το κρασί στο ποτήρι, το βλέμμα σου, πινελιές μιας αποτυχημένης έκθεσης αρχών και ιδεών, όλα κάτω από το κόκκινο χαλί φαντάζουν αδιάφορα... και κάτω από το χώμα οι ψυχές που έφυγαν μας τραβούν ολοένα και δυνατότερα! Το μόνο που αντέχει ακόμα είναι τα τρακόσια εβδομήντα τόσα γραμμάρια του ψωμιού που βουτάμε στην καυτερή σάλτσα ενός πιάτου αγνώριστου επισκέπτη, όπου η βρώμα στα δάχτυλα δένει με την βρώμα στα χνώτα μου από το φτηνό ουίσκι της προηγούμενης μέρας... κάθε πρωί ακονίζω τα δεσμά μου να σπάσουν οι τριχιές, να ελευθερωθώ από σένα και όλους, μάταια όμως... η συννεφιά και η παγωμένη ανάσα μου θα συντρίψουν τα όνειρα μου και θα με οδηγήσουν στην λαιμητόμο της καθημερινότητας... και είναι μόνο τριάντα μέρες μετά... οι νύχτες δεν μετριούνται, ούτε καν αναγνωρίζονται από τον χρόνο... ο δήμιος είναι γένους θηλυκού και τα όνειρα ουδέτερα, απλά γράμματα σε χαρτί πεταμένα... σκόρπια κορμιά... κίβδηλα αισθήματα και αποφάσεις... παλιόκαιρος δηλαδή....

2018 "378 γραμμάρια" © 29/1/18 γ.κ.

μια μέρα πριν μια μέρα μετά

2018.Μια μέρα πριν τις τριάντα... ο ήλιος είναι πάντα εκεί, ψηλά, καυτός, αδιάφορος, ακλόνητος φρουρός της θλίψης μας! Το υγρό πυρ ξερνάει ειρήνη, αγάπη, χαρές! Όλοι σφυρίζουν τον σκοπό της ευτυχίας τους... ξεχύνονται στους δρόμους, στα τεράστια οικήματα με το έδεσμα της διαφθοράς ξενυχτούν οι ψυχές!Εκείνη ακούει,βλέπει και δεν μιλά... βαδίζει στο μονοπάτι της ανθισμένης ορχιδέας, κόβει ανθούς μανταρινιού, ρίχνει στο τσάϊ της το μαγικό της φίλτρο.... και σαγηνεύει,ενθουσιάζει,εξαπατά τις μάζες, τους θνητούς ουραγούς μιας ανέλπιστης κουστωδίας... Είναι όλα ένα λευκό παραμύθι, με τέρατα και ξωτικά, κωμικούς και ερωτευμένα ζαρκάδια... οι πεδιάδες καταπράσινες καλύπτουν στα σπλάχνα τους τα ποτάμια από αίμα... ο φρουρός της επανάστασης είναι γυμνός χωμένος στα ψυχρά πόδια της ιέρειας και ρουφά τους καρπούς της αθλιότητας... Λύτρωση και αλληλεγγύη, φωτιά και τσεκούρι στα πέρατα της οικουμένης και στο τέλος ο σταυρός μας γκρεμίζεται.... και γω αναζητώ τα ξανθά της μαλλιά να τα βαφτίσω στο βωμό της εξάρτησής μου! Το κορμί της η αντανάκλαση του δικού μου παραμυθιού στην βουή της ερωτικής μου πανωλεθρίας... όλα ανακατασκευάζονται μια μέρα πριν τις τριάντα μετά το ψυχρό μου σωτήριο έτος, αυτό της ανάληψης των ψυχών!έπεται η αποκαθήλωση!

© 29/1/18 "μια μέρα πριν, μια μέρα μετά" γ.κ.

πόλις 0

Start.
Η μνήμη είναι ένα περίεργο πράγμα!Δεν δουλεύει όπως νόμιζα.Δεσμευόμαστε από τον χρόνο.Από την διάταξη του.Τώρα πια είμαι σίγουρος δεν υπάρχει ούτε αρχή ούτε τέλος!Υπάρχουν μέρες που καθορίζουν την ιστορία της ζωής μου και απλά στιγμές που συνδέονται μεταξύ τους... Όλα είναι κύκλος σε ένα απέραντο κενό με το άπειρο να κυριαρχεί, όπου υπάρχει το απόλυτο χάος και η τέλεια αρμονία μαζί... και όλα τρέχουν στον χωροχρόνο από πάντα!Έτσι όλα τα γήινα γεγονότα δεν έχουν καμία αξία στο τώρα, απλά υπάρχουν στο παρόν και απλά συμβαίνουν και εγώ ετοιμάζω το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής στο άγνωστο από όπου προήλθα... καλό ξημέρωμα κόσμε!

© 9/12/17 "πόλις 0" γ.κ. 

Medusa

Είμαι συγκλονισμένος...
-Τι έχεις; τί έπαθες;
-Έρχεται η 5η Ιουλίου και δεν ξέρω τι δώρο να της κάνω!
-Μα σε θυμάτε ακόμα ... μιλάτε... θέλω να πω είστε μαζί ?
-Ποτέ δεν είμαστε δεν σ'ταχω πει... στην φαντασία μου ήταν όλα, και αυτό ακόμα κρατάει...
-Ποιά η φαντασία;
-όχι ρε συ το άρωμα στην επιδερμίδα της... ξέρεις μωρέ, αυτό το κάτι άλλο...που βλέπεις ξαφνικά... που ζεις... ο αέρας που φυσάει δημιουργεί αρωματικές παραισθήσεις, μαγεύει τις αισθήσεις... ο καπνός, το κρασί, η ατμόσφαιρα γενικά... ξεχνάς πως είμαι θνητός...
-ε καλά και αυτή τι είναι δηλαδή;
-αυτή; αυτή είναι... μια θεά, μια θεά Μέδουσα... έχεις ακούσει το τραγούδι των Enigma "i love you,I´ll Kill You" κάτι τέτοιο...
-σιγά ρε συ, αυτή έκανε πλάκα μαζι σου και συ ακόμα την θες... ονειρεύεσαι τρέλες... πως το μπορείς... και ψάχνεις για δώρο... δεν είσαι καλά...
-Ναι δεν είμαι καλά, ποτέ δεν ήμουν... μου αξίζει μια καταδίκη ισόβια στην ρεαλιστική καθημερινότητα και στην ανυπέρβλητη μετριότητα των πάντων... μα θα ξανάρθω σε κάποια άλλη ζωή και τότε τα όνειρα θα πάρουνε εκδίκηση...
-Είσαι τρελός αλλά και ρομαντικός, μ'αρέσεις αλλά με κουράζεις κιόλας με τις εμμονές σου... τι να πω κουράγιο φίλε μου...
-Ναι τρελός... με την καλή έννοια φαντάζομαι το λες... κοίτα να δεις, όλα είναι στο μυαλό λένε κάποιοι φιλόσοφοι, άλλοι λένε πάρε τα χάπια σου και προχώρα, και άλλοι κοιτούν αδιάφορα σαν ζόμπι τα γεγονότα να περνούν από μπροστά τους... τι να πω δεν ξέρω σε ποιά κατηγορία με βάζω... πάντως το φετινό καλοκαίρι δεν είναι καυτό όπως παλιά... έχει έναν βοριά που με δροσίζει όμορφα... μια ψύχρα τις νύχτες διαστροφική και συνάμα καυτή σαν του διαβόλου το κέντρισμα... όμως κάτι δεν μου πάει καλά, κάτι περίεργο και παράξενο νιώθω στην ατμόσφαιρα... κάτι διαφορετικό... τι λες πάμε μια βόλτα στα παλιά μας μέρη... να αλλάξουμε παραστάσεις και στοχασμούς...
-Και δεν πάμε, άλλωστε μέχρι τον Ιούλιο έχεις καιρό... 
-Ποτέ δεν ξέρεις... 
-Ξεκόλαααααα...

"Medusa" © 12/6/17 yorgos krustalis

πόλις 1,2,3,4...

Γράφω ... κάθε πρωί περπατώντας στα βρώμικα πεζοδρόμια αποφεύγοντας με δεξιοτεχνία τα κακάκια των χιλιάδων σκυλιών καταλήγω στην ζούγκλα της ψυχρής μου πραγματικότητας.!Και ο χορός των τεράτων ξεκινά! Κουφάρια ανθρώπινα ξετυλίγουν την τρέλα τους, την κακία τους και την απόλυτη θλίψη τους στο πράσινο τοπίο του τροπικού κλίματος της ψυχής μας... Οι οιωνοί τρισάθλιοι, οι ερχόμενοι χρόνοι στάσιμα νερά με ψοφίμια άοσμα και εγώ η λαμπάδα της Αναστάσεως που αιμορραγεί... Τόσο όμορφο πρωινό κανένας δεν το έχει ζήσει ακόμα... μόνο εγώ και οι περιφρονημένοι άγιοι των καιρών μας... Θα βρέξει καλά και σήμερα να ξεπλύνει τον τόπο... οι νεκροί το ζητούν ... και οι προύχοντες βασανίζονται στο πετσί τους... μετά θα δούμε τι θα συμβεί το επόμενο μεσημέρι... γιατί άμα έρχεται η νύχτα η κόλαση γίνεται ο παράδεισος μου... και ο εφιάλτης φτερουγίζει σαν όρνεο στις σάρκες μου όπου κυριαρχεί το απέραντο χάος.

© γ.κ. 16/11/17 "πόλις 1"

Η απουσία σου είναι ένα μαύρο σύννεφο στο απέραντο γαλάζιο της εσωτερικής μου διαστροφής!Είναι ακόμα και ένα ξυράφι ακονισμένο καλά από τραγούδια επαναστατικά μιας άλλης δικής σου εμμονής.Το ξυράφι, άλλοτε νυστέρι, καταστρέφει τον λεπτό διαχωρισμό μεταξύ αισθημάτων και πραγματικότητας! Υπαρκτό γεγονός στην υπέροχη εποχή μου, και τοτέμ θριάμβου για τις ελίτ των κατεστημένων! Το γεγονός δημιουργεί ανισόρροπες ισορροπίες μεταξύ ζωντανού και αοράτου. Έτσι είσαι απών και είσαι παντού γύρω μου, μιλάω μαζί σου, σε μυρίζω, σε ακουμπώ, και κάθε βράδυ όταν φυσάει ο άνεμος μπαίνω μέσα σου, βαθιά στον εσωτερικό σου κόσμο ανακαλύπτοντας την άλλη πλευρά του φεγγαριού ... Τρέλα και έρωτας, ψυχή και αμαρτία, φυγή απ΄το δικό μου όνειρο θα πω πως είναι μιας και οι παιδικές μου ασθένειες δεν γιατρεύτηκαν ποτέ, καθώς βαδίζουμε στο τέλος ενός κύκλου, αυτού που δεν υπάρχει τέλος, όλα τα γεγονότα αναπτύσσονται τόσο παραδεισένια που ο χρόνος πάντα σταματά στο παρά πέντε! Η απουσία σου το επόμενο πρωί είναι η κραυγή ενός όχλου που δεν έχει δικαίωση στους αιώνες, καθώς η σάρκα άλλα προστάζει αδυνατώντας να τα εκπληρώσει βυθίζεται στο απόλυτο μαύρο της ανυπαρξίας. Σε φιλώ βαθιά και σε περιμένω στον κόσμο μου λευκέ κύκνε της διαφθοράς!

4/12/17 © γ.κ. "πόλις 2"

Ειρωνεία!Η άσφαλτος είναι καυτή τόσο όσο η αναπνοή σου! Τα χημικά τσούζουν τα μάτια και το λαρύγγι στεγνό όσο και η ψυχή σου! Σε έκαναν τα χρόνια της απομόνωσης ακατέργαστη μαύρη σκληρή πέτρα, σε άγονο τόπο, αγράμματοι άνθρωποι σέρνονται στα γυάλινα ανάκτορα της εξουσίας ζητώντας έλεος και θέαμα και συ προσφέρεις μαρμαρόσκονη και οραματισμούς... Η πόλη μου μυρίζει ψοφίμι, και ηδονές ακατανόμαστες λόγω πένθους... Δεν υπάρχει καμιά σωτηρία, δεν υπάρχει καμία ελπίδα ούτε με σένα ούτε με τον θεό... πρέπει να φύγω να σώσω τον γαλαξία μου... Ειρωνεία και συλλογικότητα σε ένα προμελετημένο φόνο, ο δολοφόνος απολαμβάνει το έδεσμα, συνουσιάζεται με τον εχθρό και ετοιμάζει τον επικήδειο... τα Χριστούγεννα θα είμαι Αράχοβα, έλα να σε ταξιδέψω στον εφιάλτη μου... δεν είμαι εδώ δεν είμαι πουθενά, είμαι αιώνια μέσα σε αυτό που αγάπησα και μίσησα για πάντα... αύριο θα ρίξει χιόνι πυκνό... ετοιμάσου!
Υ.Γ. Waxy δέρμα υψηλής ποιότητας,αντικραδασμική σόλα, brogue λεπτομέρειες, διπλή ραφή,pull tab... τα έχω όλα ... νιώθω υπέροχα, θα τα δεις και θα τα λατρέψεις!

© 6/12/17 "πόλις 3" γ.κ.

Έχω μαζέψει λευκές μαργαρίτες,χρυσάνθεμα και κόκκινα γαρίφαλα εκεί στο καταπράσινο λιβάδι της πόλης μου.Για σένα να στα προσφέρω όταν σε δω με το λευκό σου φόρεμα να κατηφορίζεις στο πλακόστρωτο δρομάκι του χωριού.Λίγο πιο έξω από τα σύνορα του τσιμέντου. Κάνω συχνά τις βόλτες μου ήρεμα στο ανθισμένο περιβόλι του γείτονα, φίλος από παλιά καρδιακός... πίνουμε τους χυμούς μας και απολαμβάνουμε το ηλιοβασίλεμα πίσω απ'τα πανύψηλα βουνά του ευλογημένου μου τόπου... Τόσοι καρποί χαρίζονται απλόχερα από την φύση στην καθημερινή μου ζωή... δεν χάνω την ευκαιρία να μαζεύω την ευτυχία μέσα από την προσφορά της άλλης πλευράς, εκείνης που ξέρει να ανταμείβει τους σωστούς και ενάρετους ανθρώπους της βιοπάλης... κάποιες φορές νιώθω τόσο όμορφα που είναι σαν να μην πατάω στη γη, σαν να αιωρούμαι σε έναν παραδεισένιο κόσμο, αγγελικά πλασμένο, ιδανικά φτιαγμένο στα μέτρα μου... στα όνειρα μου και στις προσμονές μου... θα στα προφέρω αυτά τα λουλούδια, θα δεις θα στα χαρίσω και συ θα μου χαρίσεις άμεσα την αγκαλιά σου και την ζεστή σου αγάπη... Φρούτα της εποχής θα μας χαρίσουν απολαύσεις πρωτόγνωρες στο πέρασμα του χρόνου όπου η ευτυχία και οι χαρές θα κυριαρχούν... και όταν η επήρεια της δόσης μου περάσει θα συρθώ ακόμα μία φορά στον βρώμικο δρόμο της Πατησίων να ζητιανέψω μια στάλα φυγής απ'την καθημερινότητα της σαπίλας μας... Οι σταγόνες από το αίμα που βλέπεις τώρα στην άσφαλτο είναι δικές μου, από κακή χρήση, κουράστηκα, δεν έχει τέλος αυτή η στιγμή... δεν έχει τέλος αυτός ο εφιάλτης!

© 7/12/17 γ.κ. "πόλις 4"


έφυγες... again and again...

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014 "έφυγες" © 2014 - 2017

έφυγες ... 
στο σκοτεινό πείσμα σου,
στις άκρες των λεπτεπίλεπτων κορυφών,
στα τρίσβαθα πέπλα κάποιας ντροπής,
στης νιότης το ξεχασμένο μυστήριο...
έφυγες,
μονομιάς στο χωράφι σκιές απ' την Ανάσταση,
στον τοίχο κρεμασμένα τα λάβαρα,
το πιθάρι σκοτεινό, παραμένουν οι σκέψεις,
οι σχέσεις ισορροπούν στο μεταλλικό μας περίβλημα,
τα νεκρά πουλιά, τα νεκρά κύτταρα, ισοπέδωση!
καμμένα τοπία του παρελθόντος,
ο θησαυρός βουλιάζει σε ματωμένα όχι, 
αρνήσεις και βότανα!
έφυγες,
στο πρωινό ξύπνημα του θανάτου,
θα είναι χορός και επιτάφιος θρήνος ο λόγος,
η μουσική θα με σκιάζει,
κανένας προστάτης δεν λατρεύει την άβυσσο,
μονάχα η λεπίδα γυαλίζει στο φως της χαμένης τιμής μου!
έφυγες
συστολή και βουτήματα της γιαγιάς 
στο φλιτζάνι καφές,.. πίκρα και Πίσα στο κατακάθι 
επιπλέοντας οι στιγμές, ανεμίζονται στο αέρα,
στα λιμάνια τα πλοία αρπάζουν τις σάρκες μας,
έφυγες μαζί τους,
έκανες μια επανάσταση,
επιστρέφοντας έζησες, ζεις...
......... ........................... ..................................
σε βρεγμένα πλακάκια βουτηγμένα στο μέλι,
στο αίμα διαβάζω τα ερχόμενα... 
συστολή και άνισος πόνος στα μέταλλα...
να βάφεις την σάρκα σου στο μπορντό,
να δακρύζεις αιώνιος πειρασμός στην ψυχή μου!
έφυγες και ζεις με τις ψιχάλες του χθες!
εκεί που συνθλίβονται οι άγονες σκέψεις,
εκεί που σπαράζονται τα νεκρά μας κορμιά,
εκεί που το πέρασμα θα γίνει ο τάφος μου,
οιωνός του πλανήτη το ξόρκι δεν έσωσα...
δεν κράτησα την ανάσα μου στο σκοτάδι,
σε είδα και μου σκοτείνιασε ο ρυθμός...
να λέω, να λέω, να λέω ώσπου να συχαθώ...
έφυγες ... 
στο σκοτεινό πείσμα μιας πεταλούδας...
στις άκρες των λεπτεπίλεπτων κορυφών,
όπου η ένωση πλάθεται απ την αφή 
και ο ουρανός ξερνάει το πέπλο της ηδονής μας!
Θα δεις... όλα τα σκοτεινά θα γίνουν ανάματα, 
τάματα που έκανα στους αιώνες...
έτσι απλά για να σε αγγίξω μία φορά, 
για να τρυπώσω για πάντα στον εγωισμό σου!
εδώ είσαι ... εφιάλτης η καυτή σου ανάσα...
....... και προφητεία η καταιγίδα που έρχεται!

"Έφυγες" 2014 - (με συμπληρώσεις στις 26/9/17) © γ.κ.

εμμονές

Σκηνή 2, πλάνο 13. (Σενάριο- "επικοινωνίες διαστροφής" 2016-17)

Αυτό που στοιχειώνει τους ανθρώπους είναι οι εμμονές τους και η έλλειψη επικοινωνίας! Βρίσκομαι πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου, αλλά μου αρέσει να είμαι απλός θεατής... Πονάω, νιώθοντας την πίκρα του άλλου... μικραίνω μέσα μου με τον πόνο, κουλουριάζομαι σαν ένα μικρό παιδί, και κλείνω τα μάτια αδιαφορώντας για το φινάλε. Είμαι ένας θεός κίβδηλος, και ένας ελεεινός διάβολος που αναζητώ ηδονές πνεύματος και σάρκας. Δεν ανήκω σε αυτόν τον πλανήτη αλλά είμαι καταδικασμένος να ζήσω και να πεθάνω σε αυτόν άδοξα, άσκοπα, αδιάφορα... Τι θλίψη θεέ μου! Έχω εμμονές κριμένες στα τρίσβαθα της ψυχής μου και τις λέω χωρίς αλκοόλ και ουσίες κάποιες φορές σε εκρήξεις αλήθειας σε δικούς μου ανθρώπους που οι άλλοι τους αποκαλούν "φίλους"... αυτοί γελούν μαζί μου και με λένε μικρό παιδί, παιδί που όταν του πάρουν το παιχνίδι του, νευριάζει και άλλα τέτοια! Εγώ τότε λέω μέσα μου... όταν ξαναγεννηθώ τα όνειρα μου θα πάρουν εκδίκηση και θάμε κυρίαρχος στο σύμπαν. Μετά απολαμβάνω τον ρεαλισμό και την καταδίκη μου... αυτή που μου χάρισε απλόχερα η μοίρα μου... να ονειρεύομαι το άπιαστο, το απίθανο, το υπερβολικό!
-Σε ποιόν απολογείσαι καλέ μου φίλε;
-Σε κανέναν, μονολογώ όπως πάντα αφού ξέρεις ότι κάποιες φορές μιλάω, πολύ, χωρίς λόγο και αφορμή... έτσι κάτι να πω, κάτι να δείξω, να επικοινωνήσω με τον δικό μου απίθανο τρόπο...
-Μονολογείς λέγοντας αλήθειες όμως μήπως είσαι ερωτευμένος;
-Ναι είμαι αλλά δεν θα σου πω με ποια, ή με τι... δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα πλέον, η κάθοδος έχει ξεκινήσει και είναι συντριπτική!
-Κάθοδος προς τα πού;
-Προς τα πάνω, εκεί που θα βρω το παν, και το απόλυτο τίποτα...
-Με μπέρδεψες πάλι...
-Και γω μπερδεμένος είμαι, απλά κοιτάζω, μιλάω, ακούω, κυλώ σαν το νερό στο αυλάκι... τι λες πάμε να δημιουργήσουμε ιστορίες που θα μείνουν στον χρόνο;
-Δεν είναι αργά για τέτοια σχέδια;
-Ποτέ δεν είναι αργά για κάτι, αν δεν πιστεύεις σε τίποτα, όλα είναι εφικτά... πως να στο πω αλλιώς...
-Φύγαμε τότε...
Σουρούπωσε και νιώθω το βοριαδάκι στην επιδερμίδα μου, ανατριχιάζω και μου αρέσει, χθες δεν ήμουν καλά, τώρα είμαι!
Κατηφορίζω τον πεζόδρομο της αισιοδοξίας και της ελπίδας! Αυτή στην γωνιά, πίσω από λευκούς τοίχους, το ξέρω με ακούει, με βλέπει, με παρακολουθεί...

"εμμονές" 13/6/17 © yorgos krustalis

White flesh in the sun

Και όταν έχει απλωθεί η σιωπή του θανάτου στην ζωή μας, και δίπλα ή απέναντι νιώθεις την μυρωδιά του... κλείνεις τα κουρασμένα μάτια σου και απολαμβάνεις όλη την τελετουργία της στιγμής αυτής!Ο ήλιος θα δύσει και θα ξαναγεννηθεί, οι ψυχές μας θα υπάρχουν μόνιμα αιωρούμενες στους γαλαξίες των παραμυθιών μας... θα κλαίω μαζί σου, γιατί κλαις γι αυτούς που έφυγαν ξαφνικά, και που δεν μπόρεσες να ψιθυρίσεις στο αυτί τους μια λέξη να σε αισθανθούν πως ήσουν εκεί όταν σε χρειαζόντουσαν... Η λευκή σάρκα στον ήλιο υπήρξε για λίγο, αμόλυντη, ανέπαφη όμως από τον χρόνο που τόσο μισείς, ξέρουμε και οι δυο μας καλά πως στην ζωή δεν υπάρχει αρχή ούτε τέλος, μόνο αισθήματα, εμμονές και προσμονές κάνουν το στόμα μας να γελά, την ζωή μας να τολμά πράττοντας καταστάσεις, δημιουργώντας ουτοπίες που έχουν απόκριση μόνο στο άπειρο... πόσο λοιπόν είναι δυσκολονόητη η ύπαρξη μας; πόσο ακόμα θα νιώθουμε την μυρωδιά του θανάτου να κυριαρχεί στα πεδία των θνητών τετριμμένων ανθρώπων; Κανείς δεν το γνωρίζει!Αυτό που νιώθω εγώ είναι αυτός ο ιδρώτας που κυλά απαλά και ύπουλα στο κορμί μου, το νωχελικό μισόκλεισμα των ματιών σου, η ανατριχίλα της επαφής και η στάση ζωής του λιονταριού, το ξανθό περήφανο ζώο κυριαρχεί στο μυαλό μου! Ο θάνατος φίλος και συνοδοιπόρος, μου προσφέρει απλόχερα τις υπηρεσίες του, κάνοντας με πιστό οπαδό του, αλλά πριν φύγω μαζί του θα κοιτάξω και αύριο τον ήλιο μέσα στα μάτια σου... θα δω διαδρόμους διαφυγής, θα γελάσω κρυφά πίσω απ' την πλάτη σου ακουμπώντας τα χείλη μου απαλά στο λευκό σου τον ώμο.... και θα νιώσω την καυτή σου ανάσα στα τρίσβαθα της ψυχής μου!

"White flesh in the sun" 21/6/17 yorgos krustalis

σκηνή 101

Σκηνή 101 (το τέλος). (Σενάριο- "επικοινωνίες διαστροφής" 2016-17)

Φαντάσου τώρα φίλε μου, στα βαθιά μου γεράματα, να της χτυπάω την πόρτα και εκείνη να φωνάζει από μέσα να μπω... να μην μπορεί να έρθει ως έξω... κουρασμένη και αυτή από το πέρασμα του χρόνου.... Και εγώ να βαδίζω αργά - αργά προς το λευκό της δωμάτιο, αυτό που δεν είχα δει ποτέ παρά μόνο σε φωτογραφίες πριβέ κάποιο καυτό καλοκαίρι, όπου ο ιδρώτας και μόνο αυτός έσταζε στα κορμιά μας... Να σπρώχνω με το αριστερό μου χέρι την πόρτα του άβατου απαλά, σχεδόν αθόρυβα να κυλώ μέσα και να την αντικρίζω, επιτέλους, ζωντανή και υπέροχη όπως χρόνια που την θυμάμαι, να μου γελά, ξαπλωμένη στο λευκό της κρεβάτι, με ένα αραχνοΰφαντο πέπλο να καλύπτει το κορμί, αυτό με τις χιλιάδες φακίδες... και τους πόρους τους δέρματος να μιλούν για ερωτικές προσμονές εξωπραγματικές κουβέντες μιας άλλης διάστασης! Χωρίς ήχο, χωρίς το φως να χαλάει τις αισθήσεις! Δίχως τον όχλο της καθημερινότητας δίπλα μας...
-Ήρθα...
-έλα ξάπλωσε δίπλα μου... μίλησέ μου για σένα...
-δεν έχω να πω κάτι... τα ξέρεις όλα. πάντα τα ήξερες...
Δεν μίλησε ξανά, απλά χαμογέλασε γύρισε και με κοίταξε καθώς είχα ήδη ξαπλώσει αριστερά της, στο ημίδιπλο παράδεισο της... Έξω σουρούπωσε και είχα κουραστεί από το ταξίδι... έκλεισα τα μάτια και έπιασα το χέρι της. Ήμουν δίπλα της μπορούσα να κάνω τα πάντα... δεν είχα περιορισμό χρόνου, δεν με ένοιαζε πλέον για κάτι... όλα είχαν πάρει τον δρόμο τους... Είχε ολοκληρωθεί ο χρόνος της προσμονής, και είχε ξεκινήσει ο χρόνος της νέας μου περιπέτειας... Σαν τον παλιό καιρό, τότε που όλα ήταν μόνο στο μυαλό μου... στα γραπτά και στα όνειρα ενός θνητού! Τα κράτησα δεν τα έσβησα ποτέ από μέσα μου... Και στο τέλος κέρδισα... πέτυχα, δεν με τρομάζει ο χρόνος, μπορούσα να περιμένω αιώνες γι αυτό, άλλωστε το θέμα το είχαμε λύσει από τότε... δεν υπάρχει χρόνος, αυτό είναι μία επινόηση των καθημερινών ανθρώπων που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν! Εμείς, δηλαδή Αυτή και Εγώ είμαστε πάντα από άλλον κόσμο εκτός της Γης, εκτός Γαλαξία... είμαστε κάτι που δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει ο κοινός άνθρωπος... Γι αυτό είμαι τώρα εκεί, στο λευκό δωμάτιο, στον παράδεισο των παραδείσων... και έχει νυχτώσει!Με εκείνη! Την άπιαστη, την απίθανη, την εξωπραγματική!... Ένας ήχος από μακριά έρχεται στα αυτιά μου θαρρώ... είναι κάποιο κύμα από θάλασσα, κάποιο νυχτοπούλι που πετά, ή μάλλον είναι τα χείλη της που κάτι μου ψιθυρίζουν... στο αυτί μου... είναι ο αιώνας όλος να περνά σε μία στιγμή! Δεν θα ξημερώσει ποτέ πια...

"Contact" © 19/6/17 yorgos krustalis.

η μυρωδιά της βρόχας

Κόλαση παντού λοιπόν;Ναι παντού, ακόμα και στις ψυχές μας!Το πολύπλοκο πράγμα που λέγεται άνθρωπος αιμορραγεί!Καμία αγάπη, κανένας έρωτας δεν μπορεί να συνεφέρει το μυαλό μας!Ούτε καν ο θάνατος!Τα ζόμπι κυριαρχούν τόσο ωραία γύρω μας... Πράττουμε ψύχρα και δημιουργούμε τέρατα, απλά και ωραία, καλλιτεχνικά δημιουργήματα ενός άγνωστου κόσμου!Εδώ είναι το βρώμικο χώμα που σέρνονται τα κορμιά μας, άβουλα κομμάτια κρέας με πόρους νεκρούς στην σάρκα που από καιρό σαπίζει! Εδώ είναι και η θάλασσα που βρωμάει την σαπίλα τόσων χρόνων αδράνειας, απελπισίας, θλίψης και αδιαφορίας... τα νούμερα έχουν εκτοξεύσει την θεαματικότητα στα ύψη, όλος ο πλανήτης παρακολουθεί το έργο... την σήψη και την απόλυτη διαστροφή μας... δεν κλαίω γιατί δεν υπάρχω!
-Τι σε έπιασε πάλι αδερφέ μου;
-Ο καιρός είναι χάλια, μια κρύο, μια ζέστη, κουράστηκα με τις αλλαγές χωρίς λόγο πάντα και παντού!
-Καιρός είναι, έχει τις αλλαγές του... η φύση βλέπεις αντιδρά!
-Και εμείς σερνόμαστε στα σημεία των καιρών, άβουλα όντα, ανύπαρκτες οντότητες, καταραμένες ζωές βυθισμένες στο πουθενά! Και ο παράδεισος που μου έταξαν όταν ήμουν μικρός ήταν απλά ένας μύθος, ένα πικρόχολο παραμύθι άθλιας αισθητικής! Δεν διαλέγεις που θα γεννηθείς, αλλά τουλάχιστον μπορείς να πας εκεί που θες για να πεθάνεις... Θέλω να φύγω... Εκτός και αν σε προλάβει η μοίρα σου... και σου αλλάξει τα σχέδια, τραγικό, όχι όμως όσο το παρόν!
-Βαριά φιλοσοφία απόψε μου λες με άσχημο καιρό, βροχερό...
-Η βροχή δεν μπορεί να μας ξεπλύνει με τίποτα, ούτε ο έρωτας που γράφουν τα βιβλία θεραπεύει... κλείνοντας τα μάτια θάθελα να δω την επομένη ζωή μου... να δω αν θα πρέπει να ξανάρθω να διορθώσω αυτά που δεν πρόλαβα...αν αξίζει τον κόπο να ξαναζήσω όλα αυτά που δεν θέλω... τι λες πάμε να πιούμε μέχρι θανάτου;
-Μα εσύ δεν πίνεις τίποτα εδώ και χρόνια... πως...
-Ίσως πρέπει να επιστρέψω στην παλιά ζωή μου... λες έτσι να βρω το παράδεισο; να ζήσω τον απόλυτο έρωτα; να συγκλονιστούν οι αισθήσεις και να βιώσω παραισθήσεις λυτρωτικές; έχω ακούσει πως είναι εφικτό... είναι;
-Μπα, πιστεύω πως έχεις βρει τον δρόμο σου... τον επέλεξες και τον απολαμβάνεις... τώρα για το τέλος θα δούμε... αλλά αν θες πάμε να δούμε μία καλή ταινία στο σινεμά...
-Ναι πάμε, ίσως πετύχουμε την ζωή μας να δούμε στο πανί! και μετά πάμε να πιούμε ...χαχαχα...


"η μυρωδιά της βρόχας" © 17/6/17 yorgos krustalis

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

καμπυλότητες 2017.Α'

"καμπυλότητες". © 2015 γ.κ. (με συμπληρώσεις κειμένου στις 1/1/17)
Αν ήξερε ο Θεός πόσο πολύ με τρομάζει ο θάνατος, θα με έκανε αθάνατο! Είπε μια ψυχή στο ψυχρό δωμάτιο του καλοκαιριού μου! Μετά ήρθε η αγάπη, ο έρωτας, ο φθόνος, η καταστροφή! Το μίσος και ο χωρισμός! Μετά όλα έγιναν όπως πριν! Ο δρόμος, η διαδρομή, οι σκοτεινιές! Φεγγάρια αναμνήσεις, θάλασσες προσμονές, ερείπια διαχρονικά, μια πορεία σε χρόνο προκαθορισμένο! Αντικριστά βλέμματα, σιωπηλά νεύματα, άπειρα καλώδια γεμάτα μικρές και μεγάλες στιγμές! Κάθε ανάσα και ένας αιώνας, κάθε αναπνοή και μία γεμάτη ζωή! Αποκόμματα ψυχικά διαθέσιμα στο κοινό. Να θαυμάσει, να ανακαλύψει, να δοξάσει στο τέλος αυτό που δεν ξέρει κανείς! Κτίζοντας λοιπόν τον τοίχο μας μέσα από την τεράστια σιωπή, πίσω από τις καυτές ανάσες του καλοκαιριού, διακρίνω ένα νεογέννητο λουλούδι στον βράχο! Πολύχρωμο τόσο όσο η ζωή μας, οι διαφορές μας, οι ελπίδες μας, τα κύτταρά μας! Αυτοδημιούργητο! Ανεπανάληπτο! Παγκόσμια ελπίδα, συμπαντική υπογραφή! Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα ποτέ! Κανείς δεν θα καταλάβει πάντα! Αν ήξερε ο Θεός πόσο πολύ το τρόμαζε ο θάνατος θα το έκανε αθάνατο! Είπε ο βράχος στον αιώνιο αγέρα! Μετά έπιασε μια βροχή, μια μπόρα ανήκουστη! Όλα χάθηκαν, τα παρέσυρε ένας ωκεανός φθόγγων, έγιναν κείμενα, σκορπίστηκαν στο πουθενά και οι ψυχές, και οι ανάσες, και οι αναπνοές... και είναι ακόμα μεσημέρι, και ο δρόμος μας καυτός και αυτεξούσιος! Ατομικός με κάτι μοναξιές σαν άγνωστο τραγούδι! Κανείς δεν το άκουσε ποτέ, ποτέ δεν θα το καταλάβει νότα! Λευκά και μαύρα αιωρούμενα μικρά αντικείμενα μόνο υπάρχουν και υπάρχουν και θα υπάρχουν παντού.Μόνο αυτά ξέρουν να μας πουν τα γεγονότα κανείς άλλος! Την άλλη μέρα, μετά από τα μελλούμενα,μετά από τα συμβάντα! Το άλλο πρωί, ίσως το άλλο μεσημέρι κάτω από τον καυτό ήλιο! Ίσως μας πουν!
---------------------------------------------------------------------------------------------------
 Τώρα η στεγνή παγωνιά και το μίσος ταξιδεύει στους αιώνες!Το κόκκινο αίμα δεν είναι του πάθους, το βρεγμένο πλακόστρωτο είναι διάδρομος προς τον Άδη. Πόσο πολύ χάλασαν τα όνειρα, πόσο πολύ δεν έζησαν τα κορμιά... βασανισμένα σώματα, έτοιμα για τον έρωτα, τον αιώνιο, τον διαχρονικό... Αν ήξερε ο Θεός ότι δεν έχουμε σωτηρία θα άλλαζε γαλαξία... θα έσταζε παγκόσμιο δάκρυ συμπόνιας... Καθώς τα χέρια έχουν στεγνώσει από την παγωνιά των καιρών, η απουσία σου βυθίζει το ακυβέρνητο πλοίο, την καρδιά που τόσα αντέχει, τα πάντα σείονται , κάποιο σύννεφο έφυγε και φάνηκε ξανά ο ήλιος, σύντομος, μελαγχολικός, απογοητευμένος! Ο ήχος έχει όνομα και μελωδία, χάραξε εσύ τον δικό σου δρόμο... μην κλείνεις τα μάτια, μην σφραγίζεις τα χείλη! Δεν έχω άλλη έξοδο παρά μονάχα αυτή της αγάπης για όλα!-
"καμπυλότητες" © 2015 γ.κ. (2/6/15)

54k/58k

54k/58k - © 2015 (με συμπληρώσεις κειμένου στις 22-25/9/2016)
Πρωινή σιωπή! Ξανά... Πίσω από το διαφανές τοίχο μιας κατεστραμένης εποχής δογμάτων και ιδεών! Ξανά... μέσα από λευκούς τοίχους και παραθύρια μισόκλειστα χάνομαι... Με την πρώτη ματιά διακρίνεις την φθορά του χρόνου! Μα όχι, η αλήθεια είναι άλλη! Αναγνωρίζεις αμέσως το αντικείμενο του πόθου σου! Το ζητάς πολύ, ξανά και ξανά, το ποθείς απλώνοντας κάθε σου κύτταρο να το αγγίξεις... Ο καυτός μας ήλιος διαχωρίζει την λευκή σάρκα από τα σπαρτά! Πράσινα, φουντωτά κλωνάρια μια άλλης ζωής, χαμένης στο ηχητικό πέρασμα του λόγου! Μας έκλεισαν σε λαμπερά παλάτια, σε κλουβιά με χρυσά πόμολα και πολυελαίους, μας ξεγύμνωσαν, μας φίμωσαν και μας παρέδωσαν στους εξεταστές μας, τους ιερούς, τους δήθεν αμόλυντους θύτες! Εμείς γυμνοί και απροστάτευτοι μα με ψυχή χορτάτη και όνειρα διαχρονικά, κοιτάξαμε πέρα από την φθορά του χρόνου, μακριά σε έναν ορίζοντα, με δρόμους λευκούς ντυμένους ροδοπέταλα, μουσικές ασύλληπτες για την ψυχή μας, ανάσες ευλογημένες, δημιουργήσαμε ζωή, κάναμε τέχνη την ζωή μας... πνιγήκαμε στον έρωτα... μεταμορφωθήκαμε υπέροχα! Έσμιξαν τα χέρια, οι ματιές, περπατήσαμε στην λεωφόρο, έγιναν ένα τα κορμιά, δακρύσαμε, και είδαμε χρώματα φωτεινά, και μυρωδιές Νιρβάνας και οινοπνεύματος νιώσαμε μιας άλλης πραγματικότητας! Ξαφνικά ανοίγω τα χέρια στο πουθενά εκλιπαρώντας να ζήσω, κοιτώ κάτω το τέλος μου, είμαι στο χείλος ενός γκρεμού, έξω, έξω στην άκρη και είμαι έτοιμος να βουτήξω στο κενό! Ελεύθερος θα έλεγα ως προς στιγμήν! Ασήμαντος μπροστά στο απέραντο γαλάζιο, στο καφέ χώμα της γης και το λευκό πέπλο του ουρανού! Θα αφήσω πίσω το μαύρο βαμβακερό σου ρούχο , εκείνο που όμορφα σκεπάζεις τα λευκά σου σημεία, εκείνα που με ταξίδεψαν, με χόρτασαν και με έκαναν να με πιστεύω! Και ξαφνικά πάλι σαν μια απρόσμενη καταιγίδα, ένας τυφώνας αναπάντεχος, στοβιλίζοντας με, με αρπάζει από το χείλος του γκρεμού και με προσγειώνει απαλά, (σοφτλυ θα έλεγε ο ξένος γραφιάς), στο αχανές γήινο, σιωπηλό διάστημα! Σε όνειρα και παραισθήσεις γλυκές, πολύχρωμα ζαχαρωτά και γλειφιτζούρια κάθε λογής να με γλυκαίνουν, γυρίζοντας με στην παιδική μου αθώα εποχή... Το τράβηγμα του χρόνου πίσω! Ονειροπαγίδα μιας ουτοπίας! Όνειρα γλυκά, αναγκαία, ονόματα αγαπημένα, καθημερινές στιγμές όμορφες που μας κάνουν να γελάμε ασύστολα... σαν δύο αθώα, μικρά ερωτευμένα παιδιά! Κάθε πρωινή σιωπή έχει την φωνή της, την ανάσα της, τις αισθήσεις που ποτέ δεν έπαψαν να κυριαρχούν μέσα μας... Πίσω από κόκκινα σατέν, μέσα σε πράσινα τοπία αγάπης και μίσους, δίπλα σε μαύρα μεταξωτά,και βαριά κόκκινα βελούδα αντικρίζω την λευκή σου αναπνοή, διακρίνω υπέροχες καμπύλες και πόρους που πάλλονται στο υπέροχο φωτεινό μας ξημέρωμα! Όλα γίνονται ένα και το ένα φαντάζει σαν εικόνα υπερυψηλής ανάλυσης που ξεπερνά τα 4k. Δεν θέλω ποτέ να πατήσω το οφ της εικόνας αυτής... ούτε καν το πόουζ... φοβάμαι πως θα χαθώ για πάντα στα άγνωστα μονοπάτια της τεχνολογίας... σου... της απέραντης μάθησης σου... καθώς θα μου τρυπάς το νυστέρι ερωτικά στην καρδιά μου... Και θα ξεχάσω και θα ξεχαστώ, και θα ρίξω τον κεραυνό της λήθης στα κουφάρια των νεκρών αγαπημένων ψυχών... Θέλω αύριο που θα ξημερώσει ξανά να πιω ένα γλυκό, ζεστό καφέ μαζί σου... και να έχει ήλιο... και αέρα δροσερό... να διαπερνά τις αισθήσεις και την επιδερμίδα μας... να νιώθω ανατριχίλες από τα χείλη σου, και γαργαλητά στο αυτί μου απ' την ανάσα σου και να ακούσω ξανά τα τζιτζίκια να τραγουδάνε για μας... θέλω ξανά η λευκή σου επιδερμίδα να τρέμει από την κάψα του δικού μας ήλιου... και η ματιά μου να σε διαπερνά απορροφώντας με!Τότε Θάνε που οι πλανήτες θα χαράξουν καινούργια πορεία στο σύμπαν ανεπιστρεπτί!...

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

το Καλοκαίρι 2016 της θλίψης πλακόστρωτο!

Καλοκαίρι του 2016 της θλίψης...

Η ζέστη και ο καυτός μας ήλιος καταπέλτης στις ψυχές μας... Δεν έχω ελπίδα να αναπνεύσω, μου έκοψαν την ανάσα, το χαμόγελο, την αυριανή μου μέρα! Να βουτήξω λοιπόν στην παγωμένη μου θάλασσα, να επαναστατήσω μέσα μου πρώτα, μετά να σπάσω τις πέτρες που με συνθλίβουν, με εξοστρακίζουν στις μοναξιές της ξένης γης... στους βρεγμένους πλακόστρωτους δρόμους, όπου η μυρωδιά του καφέ με μεθάει και με συντρίβει ασύστολα...

Η ζέστη λοιπόν, στην σάρκα μας, κάποιες φουσκάλες πάνω στην επιδερμίδα μας, η ζεστή επιφάνεια θλιμμένη γυναίκα μοναχική ύπαρξη... σιγοβράζουν τα θέλω μας, και ο καιρός άγονο μονοπάτι... διέξοδο στην απέραντη θλίψη μας... η πλεύση ενός καραβιού στην ουτοπία μας... Στα θέλω μας τα υπαρκτά, στα πιστεύω μας... στην ελπίδα που πεθαίνει πάντα τελευταία....

Η ζέστη και η ζεστή μας ανάσα συνοδηγός και ταξιδευτής στο αύριο... πόσο καυτό θανε το φετινό μας καλοκαίρι... κανείς δεν το έχει ακόμα προβλέψει...


Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

επίλογος Η'

-Πως περνάν οι μέρες σου ?
-Χάλια...
-Και οι νύχτες ?
-Δεν υπάρχουν νύχτες!Μόνο σκέψεις στις νύχτες, σκέψεις χωρίς νόημα, πότε πότε ακούω και Στόκα, έχει και αυτός μια θλίψη στα τραγούδια του, λυτρωτική!
-Μπορεί να σε λυτρώνει η θλίψη ?
-Αν τα έχεις όλα ναι, ή αν δεν έχεις τίποτα!Όλα είναι σχετικά!Ανάλογα τον καιρό, τις βροχές, τον ήλιο, την σκόνη από την Αφρική... ξέρεις...
-Καλά και μια που άρχισες να φιλοσοφείς για πες μου μπορεί να λυτρώνει η θλίψη έναν άνθρωπο ?
-Αφού με ξέρεις καλά γιατί με ρωτάς! Είμαι εγώ άνθρωπος ? Καλλιτέχνης είμαι με όνειρα... φευγάτος και τότε και τώρα... δεν ξέρεις πως διαφέρω από τους άλλους ? τους πεζούς, τους καθημερινούς...
-Ναι σωστά, φευγάτος, όπως πάντα!...
Και τι να έλεγα στον φίλο μου... πως γεννήθηκα λάθος... πως έζησα λάθος, ή πως θα πεθάνω ένα απέραντο λάθος! Και τι να έλεγα για την λύτρωση... από τι και από πού, πως και γιατί! Και αν έχω θλίψη, γιατί την έχω!Την είχα από πάντα ? Μήπως δεν ξέρω τι πάει να πει θλίψη, τι πάει να πει λύτρωση... αλλά τι ξέρω άραγε καλά ? Μάλλον δεν ξέρω τίποτα, αμπελοφιλοσοφώ, ως συνήθως, εγώ και ο γνωστός μου, Ο σταθερός καθρέφτης μου, απέναντι, εδώ μπροστά, μέσα στο άλλο δωμάτιο το σκοτεινό... με τους εφιάλτες μου, τις εμμονές μου, μαζί με το ζάρωμα του δέρματος, τους κρυφούς πόνους του κορμιού, και τις λιγοστές εναπομείναντες χρονικές άβολες περιόδους μου! 'Άλλωστε κανείς δεν διαλέγει που πως και από ποιους θα γεννηθεί! Απλά υπάρχει! Διανύει τον χρόνο με τις γνωστές μας παρενέργειες, τα αισθήματα, τα συναισθήματα και χιλιάδες άλλα μικρά και μεγάλα γεγονότα! Παράλληλα υπάρχει και το σύμπαν... και άλλα πολλά! Ο καιρός έφτιαξε πια.Δεν κρυώνουν τα πόδια! Δεν παγώνουν τα χέρια.Δεν ξέρω για τις ψυχές μας... Το μόνο που ακούω γύρω μου αυτή την γνωστή, την τεράστια, την λυτρωτική θεσπέσια σιωπή! Και την θλίψη απλά την βλέπω στην τηλεόραση, έτσι να λέω πως υπάρχω και γω. Να λέω πως υπάρχουν και χειρότερα. Πως να δημιουργήσω τέχνη, και αν μπορέσω ξανά, για ποιόν ?

"Επίλογος Η" γ.κ. © 12/4/2016